O Γιάννης Αποσκίτης μοιράζεται το δικό του φαντασιακό Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «Οι Δημοκράτορες»

26/11/2025 - 20:08

Ο φοιτητής ψυχιατρικής, Τζον Ντοε, επισκέπτεται την Κλινική Νιούμαν, όπου θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην ιστορία λοβοτομή! Όμως αντί του «βάρβαρου» χειρουργείου διεξάγεται ένα «θεραπευτικό» πείραμα, που αναπαριστά τις αυταρχικές φαντασιώσεις του «Δημοκράτορα», όπως αυτοαποκαλείται ο σχιζοφρενής ασθενής που θα λοβοτομούσαν. Ο Τζον αναγκάζεται να συμμετάσχει στο πείραμα.

Επί σκηνής στήνεται ένα φαντασμαγορικό πολιτικό τσίρκο, του 2028 ή ίσως -ποιος ξέρει- και του 1892. Οι ηθοποιοί μεταμφιέζονται σε σκοτεινούς πολιτικούς κλόουν της Δημοκρατορίας της Ωρυγίας, αλλά και ανήμπορους «ρεαλιστικούς» ψυχιάτρους. Εκεί τα όρια της πνευματικής διαύγειας και της σαδιστικής φαντασίωσης είναι τόσο λεπτά, που σε κάνουν να αναρωτηθείς: ποιος είναι τελικά ο μεγάλος ασθενής αυτής της υπόθεσης;

Ο Γιάννης Αποσκίτης, μετά τους Προβοκάτορες που παρουσιάστηκαν το 2022 στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου, επιστρέφει στο φανταστικό κράτος της Ωρυγίας για τη νέα του σκοτεινή φάρσα, Δημοκράτορες: Το δεύτερο μέρος μιας άτυπης πολιτικής τριλογίας, σε μορφή εξωφρενικής μαύρης κωμωδίας, εμπνευσμένο από το διήγημα Το σύστημα του Καθηγητή Πίσσα και του Δόκτορος Φτερά του Έντγκαρ Άλαν Πόε.

O Γιάννης Αποσκίτης μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «Οι Δημοκράτορες» που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου:

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2023

Μετά το ανέβασμα των Προβοκατόρων στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών, ξεμένω με δύο συντελεστές της παράστασης (ο ένας ήταν η Σαύρα) μέσα στο κατειλημμένο Ρεξ. “Dura Lex, sed Rex”. Το σκηνικό της παράστασης έχει φύγει, και κοιμόμαστε κάπου ανάμεσα στα σκηνικά του «Φάιναλ Θολουθίον» του Σωτήρη. Νόμιζα πως άφησα πίσω μου το κράτος της Ωρυγίας, μια για πάντα.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2024

Ξαναδιαβάζω τις «Αλλόκοτες Ιστορίες» του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Το μάτι μου πέφτει στο «Σύστημα του δόκτορος πίσσα και του καθηγητή Φτερά»: ένα ψυχιατρικό ίδρυμα που έχουν αναλάβει την εξουσία οι ψυχασθενείς. Αποφασίζω να φτιάξω ένα έργο εμπνευσμένο από αυτή την ιστορία. Αρχίζω να παίρνω τηλέφωνα για να φτιάξω την ομάδα που θα το ανεβάσει. Βρίσκω τα κατάλληλα άτομα.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2025

Ο Τραμπ εκλέγεται για δεύτερη φορά «πλανητάρχης». Χτυπάει μέσα μου ένα καμπανάκι, αλλά δεν δίνω σημασία.

ΜΑΡΤΙΟΣ 2025

Ο Μίλτος μου δίνει το ΟΚ για την παράσταση. Κεντρική Σκηνή Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Δευτερότριτο. Ο τίτλος του έργου: «ΣΡΙΝΚΣ».

ΜΑΪΟΣ 2025

Κλιμάκωση της γενοκτονίας στη Γάζα. Λιμός. Βλέπω ένα A.I. Generated video με τίτλο Trump Gaza: ο Νετανιάχου και ο Τραμπ πίνουν κοκτέιλ σε μια νέα Ριβιέρα με όνομα Trump Gaza. Όλα είναι χρυσά γύρω τους. Το καμπανάκι συνεχίζει να χτυπά.

ΙΟΥΝΙΟΣ 2025

Καύσωνας. Πρόβες για τα «Κακά Σκηνικά» κάτω από μια κακή λαμαρίνα. Ο Δρόσος μου δίνει τσιγάρο. «Γιάννη, χθες η Ίριδα μου είπε κάτι που εμένα δεν θα μου χρειαστεί κάπου, αλλά εσύ που είσαι συγγραφέας μπορεί να σου φανεί χρήσιμο. Την ρώτησα τί πολίτευμα έχουμε και μου είπε: Δημοκρατορία». Σκέφτομαι πως τα παιδιά ξέρουν καλύτερα.

Ξαφνικά ακούγεται μια καμπάνα και ακούω τα εμβατήρια της Ωρυγίας. Αλλάζω τον τίτλο του έργου: «ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΟΡΕΣ : φανταστικό ταξίδι στο όλο και πιο πραγματικό κράτος της Ωρυγίας».

ΙΟΥΛΙΟΣ 2025

Σκέφτομαι την σχέση που μπορεί να έχει ο Πόε με τον Τραμπ. Σκέφτομαι ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα κοράκι και ένα γραφείο. Σκέφτομαι την τρέλα. Σκέφτομαι την Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων. Προσπαθούμε να σκεφτούμε το έργο με τον Αντώνη. Δεν βγάζουμε άκρη. Τελικά με πείθει να πάω στην συναυλία των Kneecap ενώ ξεκίναγα γυρίσματα. Πηγαίνω. Όλα βγάζουν νόημα ξαφνικά. Την επόμενη μέρα ξυπνάω σε μια έρημο με μια πατερίτσα, τον Αντώνη νεκρό σε ένα σάβανο και γυρνάμε μια ταινία γουέστερν με τον Πέτρο, σκάβοντας τρύπες στους 40 βαθμούς. Σκέφτομαι την τρέλα. Κάπου μέσα στην έρημο, η Σαύρα από τους προβοκάτορες ντύνεται δικτάτορας και φορά το κεφάλι μιας πολικής αρκούδας μπροστά σε κουρτίνες στο χρώμα του κυανού της Πρωσίας. Φωτογράφιση. Και ακόμα δεν έχω ιδέα τι θα γράψω στο έργο. Σκέφτομαι την τρέλα.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2025

Αθήνα, 9 Αυγούστου. Δεν έχω γράψει ακόμα το έργο και ξεκινάω πρόβες τον Σεπτέμβρη. Σκέφτομαι την τρέλα. Καίω και τις δυο πατούσες μου κάνοντας ακριβώς 100 φορές τον γύρο μιας άδειας πισίνας και δεν μπορώ να περπατήσω για τέσσερις μέρες. Γράφω το πρώτο draft του έργου.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2025

Τραπέζι με τον Αντώνη και τον Γιάννη. Στήνουμε την δραματουργία του έργου. Αισθάνομαι ότι έχω αρχίσει να ιδρώνω. Κυρίως στο κεφάλι. Μιλάω με τον Κωνσταντίνο για τα σκηνικά, με την Βενετία για τα κουστούμια: θα είναι πολλά. Μιλάω με την Άννα για την κίνηση, τις δίνω αναφορές σε όσα έχω σκεφτεί. Μιλάμε για τον χορό της Δημοκρατορίας. Οι διακοπές μας στη Σαμοθράκη φαντάζουν μακρινό όνειρο. Τις έχω σχεδόν ξεχάσει. Μιλάω με τον Λώλη για τη μουσική. Ξεκίνημα προβών. Διαβάζουμε με τα παιδιά. Οι πρόβες ξεκινάνε με ορμή και θύελλα, το τραπέζι παίρνει φωτιά στο υπόγειο του Νέου Κόσμου. Ο Μπάμπης, η Εύα, ο Θοδωρής, η Αθηνά, η Αρτεμίς και η Σαύρα με εμπνέουν. Κάνω διορθώσεις.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2025

Δεν θυμάμαι πως έφτασα ούτε πως έφυγα από το σπίτι του Λώλη. Θυμάμαι μόνο ότι μιλήσαμε για το «Στίγμα του φιδιού» και ηχογραφήσαμε τα πάντα. Για λίγο πίστεψα ότι είναι ο Angelo Badalamenti. Η Άννα έχει κάνει τα παιδιά ομάδα, η Σαύρα παίρνει 10 στο μάθημα χορού. Αλλά κουτσαίνει. Πότε χτύπησε το πόδι του; Δεν κατάλαβα πώς έγινε αυτό. Έχω αρχίσει να ξεχνάω. Έχω αρχίσει να αγχώνομαι, γι’ αυτό ξεχνάω- ή είναι η μανία μου με την πρόβα; Δεν ξέρω. Είμαι μπερδεμένος. Ξεχνάω τα ονόματα των ρόλων. Τα ονόματα των ηθοποιών. Κάνω πρόβες στις φυλακές του Intra Muros. Σκέφτομαι την στάση του αγάλματος της Ελευθερίας. Αλλά την έχω ξεχάσει. Έχω θυμώσει μήπως; Δεν ξέρω. Θυμώνω. Ακούω το εμβατήριο της Ωρυγίας. Βλέπω τον χορό του Δημοκράτορα.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2025

Ο Γιάννης με παίρνει τηλέφωνο. Ξύπνησα δίπλα στην χορογράφο της παράστασης και στην πρόβα είδα το κορίτσι μου. Αλλά η πρόβα γίνεται μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική. Η Σαύρα είναι πλέον ο Διευθυντής της κλινικής. Ο Διευθυντής της κλινικής είναι ο Λώλης. Άρα η Σαύρα είναι ο Λώλης; Ένας ηθοποιός είναι τρεις αλλά κανείς τους δεν έχει μουστάκι. Ο Κωνσταντίνος υποφέρει από μια πέτρα και εγώ είμαι στην Βενετία και βγάζω τα μάτια και την γλώσσα μιας ηθοποιού. Ακούω μια φωνή: «την καρδιά μου να αισθανθείς και να μεθύσεις». Είμαι μπερδεμένος. Νιώθω ότι έχω ξεχάσει τα πάντα. Είναι δίπλα μου κάποιος από το «Φάιναλ Θολούθιον», αλλά δεν θυμάμαι το όνομα του. Ακούω μόνο την φωνή του Δημοκράτορα. «Τζον; Καλωσήρθες στην Ωρυγία». Πέφτω για ύπνο.

10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1892

Ξεκινάω αύριο το ταξίδι μου για την Pennsylvania, εκτιμώ ότι εκτός απροόπτου μια στάση στο Sycamore Inn θα με βοηθήσει να ανακτήσω τις δυνάμεις και την ψυχραιμία μου για να επιχειρήσω την λοβοτομή στην κυρία Μπερ.

15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1892

Έχω αργήσει. Θα προσπαθήσω να μην πραγματοποιήσω την στάση έτσι ώστε να είμαι εγκαίρως στην διάλεξη. Η επιστημονική κοινότητα έχει μεγάλες αξιώσεις από την έρευνά μου.

18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1892

Είχα ένα ατύχημα με το άλογό μου καθώς πλησίαζα στον περίβολο της κλινικής Newman: χτύπησα πάνω σε μια τζαμαρία που μετέφεραν δυο εργάτες προς την κλινική. Αλλά είμαι σχεδόν στην ώρα μου.

1862

Ο διευθυντής της κλινικής εγκαινίασε με χαρά ενώπιον κοινού της επιστημονικής κοινότητας την τελευταία δωρεά του μεγάλου ευεργέτη W.H. Newman, ένα καινοτόμο θαύμα της τεχνολογίας: εγκαταστάθηκε επιτυχώς στην κλινική ένα μεταλλικό ασανσέρ.

Info

Adblock test (Why?)

Πηγή: elculture

Σχετικά άρθρα

Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Πολιτισμός και Ψυχαγωγία