“Angel’s Egg”: Η Κιβωτός δεν βρήκε στεριά ή αλλιώς μία από τις πιο καλτ ταινίες κινουμένων σχεδίων

12/08/2024 - 09:08

Κείμενο: Λευτέρης Αναγνωστόπουλος

Σε μια αρχέγονη γη χαμένη στη θάλασσα, σε μια πόλη κάτω από το νερό γεμάτη ερείπια, ένα κορίτσι προστατεύει ένα αυγό που πιστεύει πως θα εκκολαφτεί σε άγγελο και θα συναντήσει το αγόρι που θα θελήσει να το σπάσει για να μάθει τι έχει μέσα. Μαζί θα διασχίσουν την πόλη και θα δουν ψαράδες να προσπαθούν να ψαρέψουν σκιές, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι η καταστροφή του κόσμου γύρω τους, και θα αναπτύξουν έναν σύντομο δεσμό όταν το αγόρι τής εξιστορήσει μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας της Κιβωτού, όπου το περιστέρι δεν επέστρεψε ποτέ, ή δεν υπήρξε ποτέ, κι εκείνη δεν σταμάτησε να πλέει. Το κορίτσι λέει πως το πουλί υπήρξε και οδηγεί το αγόρι στο απολιθωμένο σώμα ενός αγγέλου.

Αργότερα, σε μια πράξη βιασμού, το αγόρι θα σπάσει το αυγό που προστατεύει η κοπέλα, όσο εκείνη κοιμάται, και θα ανακαλύψει πως είναι άδειο. Το σπαρακτικό ουρλιαχτό του κοριτσιού είναι ο προάγγελος της ωρίμανσής της και λίγο πριν το τέλος θα δει τα χαρακτηριστικά της να αλλάζουν και να γίνεται γυναίκα. Η ανταμοιβή της, ή η τιμωρία της, για την πίστη της είναι μια θέση στον παράδεισο, δίπλα στα αγάλματα αγγέλων, όσο το αγόρι από κάτω κοιτάει ψηλά και βλέπει το Μάτι, τον Θεό, ή αυτό που νομίζει εκείνος για Ανώτερη παρέμβαση, να απομακρύνεται ενώ εκείνος μένει πίσω μόνος. Η τελευταία εικόνα από τούτο τον ρημαγμένο τόπο είναι μία από ψηλά, όπου η γη μοιάζει με πλοίο αναποδογυρισμένο στο νερό. Η Κιβωτός όχι μόνο δεν βρήκε στεριά, αλλά βούλιαξε κιόλας. Όσοι πιστεύουν νομίζουν πως ανταμείφθηκαν και όσοι αμφισβητούν πρέπει να μάθουν να προχωρούν γνωρίζοντας την αλήθεια.

Όταν βλέπω μια arthouse ταινία, πάντα μου έρχεται στο μυαλό η σκηνή από το Empire Strikes Back, όπου ο Luke Skywalker ρωτάει τον Yoda «τι υπάρχει μέσα στη σπηλιά;» κι εκείνος του απαντάει «μόνο ό,τι πάρεις μαζί σου». Αυτές οι ταινίες απευθύνονται σε ένα εξειδικευμένο κοινό και όχι για μαζική κατανάλωση, στοχεύοντας, συνήθως, σε μια συναισθηματική ανταπόκριση από τον θεατή και όχι απαραίτητα σε μια «σωστά» δομημένη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

Τις περισσότερες φορές, όπως και στην περίπτωση του Angel’s Egg, οι ίδιοι οι δημιουργοί παραδέχονται πως δεν ξέρουν το νόημα του δημιουργήματός τους, αλλά προσωπικά δεν το πιστεύω. Τέτοιοι καλλιτέχνες, όπως και ο David Lynch για παράδειγμα, έχουν περάσει όλη τους την καριέρα με κοινό και κριτικούς να τους ρωτάνε τι σημαίνει το ένα και τι το άλλο, ενώ το ζητούμενο από τέτοιες ταινίες είναι να δώσεις την προσωπική σου ερμηνεία στα γεγονότα. Οπότε, απλώς πετάνε ένα «ούτε εγώ ξέρω» για να τελειώνει η υπόθεση. Αλλά το κοινό φοβάται αυτή την ευθύνη γιατί, όπως και στο παράδειγμα της σπηλιάς, σε αυτές τις ταινίες μπαίνουμε με ό,τι πάρουμε μαζί μας την εκάστοτε στιγμή που τις παρακολουθούμε. Τι γίνεται όταν κάποιος είναι απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει συμβολισμούς και κρυφά νοήματα ή, ακόμα χειρότερα, φοβάται να το τολμήσει;

Το Angel’s Egg κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία τον Δεκέμβριο του 1985 από τον Mamoru Oshii, σκηνοθέτη του Ghost in the Shell, και με διάρκεια μόλις 71 λεπτών έμελλε να γίνει μία από τις πιο καλτ ταινίες κινουμένων σχεδίων. Μια ταινία που απαιτεί πολλά από τον θεατή, αλλά κυρίως την προσοχή και την πίστη του πως όλα έχουν έναν απώτερο σκοπό, γιατί με τον ίδιο τρόπο που οι χαρακτήρες ερευνούν τον τόπο τους, έτσι και ο θεατής γίνεται ο ίδιος ερευνητής και προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τα κρυφά της νοήματα, συμμετέχοντας ενεργά στη σύγκρουση πίστης και λογικής που βιώνουν οι χαρακτήρες.

Ένα ποίημα γεμάτο συμβολισμούς και μεταφορές, ικανό να συγκινήσει και να τρομάξει όσους είναι κοντά στο να τα κατανοήσουν, ένα υπαρξιακό ντελίριο που δεν έχει μονάχα μία ξεκάθαρη απάντηση. Όπως οι δύο πρωταγωνιστές είναι πιόνια μιας ανώτερης δύναμης, τα οποία συγκρούονται στη σκακιέρα της γνώσης και της απόγνωσης, έτσι κι εμείς είμαστε τα πιόνια του σκηνοθέτη, που μας δίνει αρκετά για να τα κατανοήσουμε την κατάσταση, αλλά αφήνει πολλά κενά για να μπορέσουμε να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα. Κανένας θεατή δεν θα έχει την ίδια εμπειρία, σίγουρα θα συμφωνήσουμε σε κάποια κοινά πράγματα, αλλά στις λεπτομέρειες όλοι θα έχουν διαφορετική άποψη, ειδικά στην κατάληξη των πρωταγωνιστών. Η πρώτη παράγραφος είναι απλώς η δικιά μου μετάφραση των γεγονότων και των συμβολισμών.

Από την πρώτη στιγμή που είδα την ταινία, ήξερα πως θα τη δω ξανά και ξανά. Έγινε το δικό μου αυγό, δημιούργησε τη δικιά μου επιθυμία να το σπάσω και να δω τι έχει μέσα. Δεν μου ήταν αρκετή η τυφλή αφοσίωση αλλά ήθελα να την αναλύσω καρέ καρέ για να βρω τα μυστικά της. Είναι ταινία που ανταμείβει τους θεατές της και κάθε φορά ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, κάτι που σου είχε ξεφύγει την προηγούμενη. Αυτό το άρθρο είναι μια προσπάθεια για να την επαναφέρει στο προσκήνιο, γιατί αν έχετε όρεξη για κουλτουροσινεμά και έχετε 71 λεπτά στη διάθεσή σας, δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή.

[embedded content]

Ο Λευτέρης Αναγνωστόπουλος ασχολείται με τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία. Από τις εκδόσεις Άνω Τελεία κυκλοφορεί το πρώτο του έργο, ένα δυστοπικό, νεο-νουάρ, μυθιστόρημα με τίτλο «Το Κόκκινο Δεξί Χέρι».

Adblock test (Why?)

Πηγή: elculture

Σχετικά άρθρα

• Unique Post

Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Πολιτισμός και Ψυχαγωγία

Σχολιάστε το άρθρο