«Φωνή στις Γυναίκες Συγγραφείς» – «Η γυναίκα και το τσιγάρο»: Η Ρένα Λούνα γράφει για το ελc ένα διήγημα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας



08/03/2026 - 10:22

– Σκέφτηκα πως ίσως χρειαστεί να διακόψουμε τις συνεδρίες. Νιώθω πως δεν με καταλαβαίνετε.
– Ενδιαφέρον αυτό που λέτε. Την προηγούμενη εβδομάδα ακυρώσατε τη συνεδρία μας, συνεπώς δε μου δώσατε την ευκαιρία να σας καταλάβω.
– Δεν ήρθα γιατί ήμουν χάλια. Ένιωθα απαίσια και η σκέψη να σας μιλάω τόση ώρα και να μην με βοηθάτε με κάνει χειρότερα.
– Θέλετε να μου πείτε τι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα;
– Σκέφτηκα πως ίσως χρειαστεί να διακόψουμε τις συνεδρίες. Νιώθω πως δεν με καταλαβαίνετε.
– Ενδιαφέρον αυτό που λέτε. Την προηγούμενη εβδομάδα ακυρώσατε τη συνεδρία μας, συνεπώς δε μου δώσατε την ευκαιρία να σας καταλάβω.
– Δεν ήρθα γιατί ήμουν χάλια. Ένιωθα απαίσια και η σκέψη να σας μιλάω τόση ώρα και να μη με βοηθάτε με κάνει χειρότερα.
– Θέλετε να μου πείτε τι έγινε την προηγούμενη εβδομάδα;
– Πάλι η ίδια ιστορία με τα τσιγάρα του. Ξέρετε, αυτές τις μέρες είναι εδώ, Αθήνα. Αναπολώ όταν έλειπε και το σπίτι ήταν όλο δικό μου. Σήμερα γύρισα από τη δουλειά και εισήλθα στο Βασίλειο της Κάπνας. Άδειασα τα τασάκια, είχε δύο μπροστά του, το ένα πρέπει να το είχε ξεχάσει από χθες βράδυ γεμάτο με πετρωμένα τσιγάρα – δεν θα ‘θελε να τα αποχωριστεί φαίνεται. Στην κρεβατοκάμαρα είχε αφήσει άλλο ένα μεταλλικό τασάκι πάνω στο καλοριφέρ. Πήγα να το πιάσω κι όπως είναι φυσικό, κάηκα. Είμαι ηλίθια. Μου έπεσε κάτω, στάχτες σκορπίστηκαν παντού, μέχρι το κρεβάτι έφτασαν. Κάηκαν τα ακροδάχτυλά μου για τα καλά.

Επέστρεψα στο σαλόνι και κάθισα δίπλα του, σφίγγοντας τα δάχτυλα του δεξιού μου χεριού με αυτά του αριστερού. Δεν άλλαξα καν από τα ρούχα της δουλειάς. Σίγουρα θα ‘χε ακούσει το θόρυβο από το τασάκι που ‘πεσε και τη τρομαγμένη φωνή που έμπηξα, αλλά δε με ρώτησε τίποτα. Δεν λέγαμε κουβέντα, λες και ήμασταν μαλωμένοι. Μόνο ο καπνός μας τύλιγε· υψωνόταν μπροστά μας σα διάφανο βουνό.

Τόσο καπνό πρέπει να είχα πρωτοδεί στο καφενείο του χωριού ή στους σταθμούς των ΚΤΕΛ. Έτσι ήταν και το διαμέρισμα που μεγάλωσα· μικρό διαμέρισμα – μεγάλα τασάκια. Στην εφηβεία θυμάμαι ένα πάρτυ: η πιο ευκατάστατη κοπέλα της τάξης μας είχε καλέσει σπίτι της· είχε και πισίνα. Μας οδήγησε σε έναν χώρο σα χορευτική πίστα. Η μεγάλη έκπληξη ήταν η μηχανή λευκού καπνού που βρισκόταν σε μια γωνία, όμοια με αυτές που έχουν τα κλαμπ. Όλοι λέγαμε αστεία, πως μόλις εκλέχθηκε ο Πάπας, σίγουρα από τη ζήλεια μας που δεν είχαμε κι εμείς μηχανή καπνού. Θυμήθηκα και το δωμάτιο ξενοδοχείου στην πενθήμερη που ενώ απαγορευόταν το κάπνισμα, όλοι κάπνιζαν.

Κοίταξα το χέρι μου, είχε γίνει κατακόκκινο από το διαβολεμένο τασάκι. Πήγα στο μπάνιο και έβαλα οδοντόκρεμα. Λένε αυτό είναι λάθος, αλλά δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Εκεί είδα άλλο ένα τασάκι με αποτσίγαρα να ισορροπεί πάνω στο καζανάκι. Δεν το ακούμπησα. Ξαναγύρισα στη θέση μου, δίπλα του. Μου ήρθε στο μυαλό μια φίλη που κάπνιζε σα φουγάρο. Μου είχε χαρίσει ένα βραδινό τσαντάκι της, το οποίο μέχρι και σήμερα μυρίζει καπνό.  Αργότερα σκέφτηκα τα καπνογόνα στις πορείες. Θυμήθηκα κι ένα ταξίδι σε νησί, Αύγουστος. Το βράδυ που θα φεύγαμε έπιασε φωτιά το νησί, ενώ με τη φίλη και συνταξιδιώτριά μου προσπαθούσαμε να φτάσουμε στο λιμάνι. Ένα ζευγάρι μας μάζεψε με το αμάξι και σιωπηλοί παρακολουθούσαμε και οι τέσσερις τη φωτιά να τρέχει παράλληλα μ’ εμάς: εμείς κατηφορίζαμε από το βουνό, η φωτιά σάρωνε το δάσος με τρομερή ταχύτητα. Μέχρι την επόμενη το πρωί ήμασταν στην Αθήνα, σπίτια μας, αλλά η κάπνα έμεινε πάνω μας για μέρες. Μπορείτε να φανταστείτε και το πιο σύνηθες παράδειγμα καπνού: υπόγειο μπαρ στη Μιαούλη, τρεις το πρωί. Στην αρχή ο καπνός των τσιγάρων σχηματίζει ένα χαμηλό σύννεφο που δεν ανεβαίνει ως το ταβάνι· μένει στο ύψος των προσώπων. Ύστερα, αναπνέουμε όλοι την ίδια πνιγηρή μαυρίλα, λες και οφείλουμε να βασανιζόμαστε παρέα μέσα σε αυτό το γοητευτικό, δηλητηριώδες συμπαγές κουτί, όμοιοι με ψάρια που κολυμπάνε στη νερωμένη πίσσα.

Από την αρχή που τον γνώρισα έκανε Κάμελ μπλε. Κάποιες φορές, πιο σπάνια, στρίβει καπνό. Ξέρεις, συγγνώμη, ξέρετε, πόσο βασανιστικό είναι αυτό; Μου λείπει πολύ το κάπνισμα. Μικρή ξεκίνησα με Καρέλια, χρυσή κασετίνα, μετά Ντάβιντοφ και τέλος κατέληξα κι εγώ στα ίδια με εκείνον, τα ρημάδια τα Κάμελ μπλε. Θα περίμενα να έδειχνε λίγη κατανόηση, λίγη ανθρωπιά και να μη κάπνιζε μπροστά μου.

Όταν τον είχα πρωτογνωρίσει του είχα πει πως μπορεί να καπνίζει μέσα στο σπίτι. Αυτό έγινε την ίδια περίοδο που πάλευα να το κόψω. Ήθελα να του φανώ ευχάριστη. Ξέρω πως οι άνδρες δεν θα καταπιεστούν και ξέρω πως τους καταπιέζει οτιδήποτε δεν συνορεύει επακριβώς με ό,τι τους έρθει να κάνουν εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Συγγνώμη, αλλάζω πάλι θέμα, αλλά μόλις θυμήθηκα πως όταν ήμουν μικρή, μ’ έπιασε ένας άντρας της οικογένειάς μου να καπνίζω και μου είπε πως εάν δεν του κάτσω θα το πει στους γονείς μου. Τι έλεγα; Α ναι, πως ήθελα να του φανώ ευχάριστη. Διανύουμε χρόνια αυτή τη συμβίωση όπου η ανάγκη μου να του φανώ ευχάριστη ξεπερνάει κάθε ανάγκη μου. Μάλιστα, τις περισσότερες φορές δεν έχω ιδέα τι θέλω, γιατί ξέρω πως θα κάνω αυτό που θέλει εκείνος, άρα ποιος είναι καν ο λόγος να αναρωτηθώ τι θέλω;

Ελπίζω να μη με λυπάστε, γιατί τελικά, εξαιτίας της τρομερής υπομονής μου πήρα αυτό που ήθελα: αυτόν τον καπνιστή. Δεν περίμενα πως τελικά θα ήταν τόσο καταπιεστική η συμβίωση μαζί του. Στην αρχή με καταπίεζα εγώ η ίδια, προκειμένου να του αρέσω και τώρα, να ‘μαστε, να με καταπιέζει απευθείας ο ίδιος. Συγγνώμη πάλι, αλλά θυμήθηκα αυτόν τον συμμαθητή μου, που όταν καθόμασταν σε μια καβάτζα και καπνίζαμε, απαίτησε μπροστά σε όλους να σηκωθώ για να κάτσει αυτός – λέει ήμουν στη θέση του. Όταν αρνήθηκα, έσβησε το τσιγάρο του στο μπράτσο μου. Κανείς δεν του ‘πε τίποτα. Έχω ακόμη το σημάδι. Είχα κρατηθεί πολύ για να μην αφήσω να φανεί πόσο πολύ πόνεσε.

Κοίταξε τα δάχτυλά μου με την οδοντόπαστα. Μέσα στην αστική ομίχλη μας αναζήτησα τα μάτια του, ώστε να συναντηθούν τα βλέμματά μας, αλλά αφού έκανε μια γκριμάτσα, κοίταξε από’ την άλλη. Μετά έγειρε πίσω τον λαιμό του σαν πελεκάνος που θα καταπιεί ψάρι και έφτιαξε κρίκους καπνού: Άρχισε με μια όχι και τόσο βαθιά εισπνοή, κράτησε τον καπνό στη γλώσσα και τελικά άνοιξε το όνομά του σε σχήμα «Ο». Με μικρά, κοφτά «σπρωξίματα» από τον λαιμό έβγαλε μικρούς κύκλους. Διάβασα πρόσφατα τη «Δεσποινίς Ο» του Ναμπόκοφ και μάλλον το ομορφότερο σημείο είναι εκεί που περιγράφει ο συγγραφέας το όνομα της γκουβερνάντας του: «Αυτό το Ο, ανοιχτό σε όλους τους άνεμους της χασμωδίας». Το δικό του όνομα ξεκινά από «Χ», σα δυο τσιγάρα που έπεσαν το ένα πάνω στ’ άλλο και σχημάτισαν δύο ξίφη σε μάχη.

Μάλλον το χειρότερο είναι πως αγνοεί τους κινδύνους του τσιγάρου στην εγκυμοσύνη μου. Τουρλώνω τη γιγάντια κοιλιά μου για του θυμίσω πως σε λίγο καιρό θα ‘μαστε τρεις αντί για δύο σε αυτό το καταγώγι. Αν δεν λυπάται εμένα, ας λυπηθεί το μωρό.

– Σας ευχαριστώ για το μοίρασμα, πρέπει να ήταν δύσκολο για εσάς. Την επόμενη Τρίτη λοιπόν θα…
– Πώς γίνεται να μην το πρόσεξα; Μα εσείς καπνίζετε κανονικότατα τόση ώρα. Δεν απαγορεύεται το κάπνισμα ενώ είστε σε συνεδρία;
– Kαπνίζω σε όλες τις συνεδρίες. Δεν το είχατε προσέξει; Μάλιστα στην πρώτη μας συνεδρία βρήκατε μόνη σας τόσους λόγους να στηρίξετε την πράξη μου. Είπατε πως σας φάνηκε σύμβολο ελευθερίας και αυθεντικότητας, με ιστορική συνέπεια στην παράδοση της ψυχανάλυσης, αλλά και πως καλλιεργώ ένα μη διδακτικό πλαίσιο, όπου ενθαρρύνεται η απόλυτη ελευθερία της ιδιωτικής μας συνθήκης.
– Αρκετά. Θέλω γυναίκα ψυχαναλύτρια. Τέλος. Θα ξαναγράψω την ιστορία και θα είστε γυναίκα. Γιατί επέλεξα να είστε άντρας;

(Ο ψυχαναλυτής σβήνει το τσιγάρο σε ένα πλατύ σταχτοδοχείο)

– Γιατί δεν πιστεύατε πως γυναίκα ψυχαναλύτρια θα ήταν κατάλληλη για μια τόσο σοβαρή, επιστημονική υπόθεση.

Λίγα λόγια για τη Ρένα Λούνα

Η Ρένα Λούνα γεννήθηκε στην Αθήνα, στη μέση του 1992. Αρθρογραφεί για θέματα φύλου στη Womanlandia και διατηρεί το λογοτεχνικό blog This book killed me. Το 2023 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα, Οι αλεπούδες του Περ-Λασαίζ, από τις εκδόσεις Ο Μωβ Σκίουρος. Το νέο της Αγαπητή Μαρμάρινη Πλάκα πρόκειται να κυκλοφορήσει στις 30 Μαρτίου από τις Εκδόσεις Ίκαρος.

alt

Adblock test (Why?)

Πηγή: elculture


Σχετικά άρθρα


Δημοσίευση από , Βρίσκεται στις κατηγορίες Πολιτισμός και Ψυχαγωγία

Σχολιάστε το άρθρο

Εικόνα CAPTCHA
*


Γκαλερί

Σχεδιασμός από MOD creative studio