Εμείς και εσείς σε επαφή
«Μίκης Θεοδωράκης 100»: Ο συλλεκτικός τόμος – αριστούργημα με το σπάνιο 45άρι και όλα όσα ειπώθηκαν στην παρουσίασή του στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
19/12/2025 - 21:27
Το βαστάς στα χέρια σου και το νιώθεις βαρύ σαν την ιστορία που κρύβει μέσα του. Το αγγίζεις και νιώθεις την υφή του που δεν είναι μήτε τραχιά μήτε μαλακή, όπως κι ήχος των συνθέσεών του. Στο εξώφυλλο κυριαρχεί ένα ένθετο 45αρι που μπορείς να το βάλεις στο πικάπ και να το ακούσεις. Είναι από τα πιο ωραία λευκώματα που έχουν πιάσει τα χέρια μου, ένα λεύκωμα αντάξιο ενός μεγάλου Έλληνα. Τον συλλεκτικό τόμο «Μίκης Θεοδωράκης 100» επιμελήθηκαν οι Βάλια Βράκα και ο Αλέξανδρος Χαρκιολάκης και την έκδοσή του ανέλαβε ο Εκδοτικός Οίκος Μέλισσα.
Πήγα στην παρουσίαση του πανόδετου αυτού τόμου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και δεν σας κρύβω ότι περίμενα πώς και πώς να φτάσω σπίτι και να βάλω το 45αρι στο πικάπ να το ακούσω. Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι εθνικό κεφάλαιο και με την επιλογή του να παραχωρήσει όλο του το αρχείο κερδίζουμε όλοι εμείς. Από αυτό το αρχείο οι επιμελητές της έκδοσης άντλησαν υλικό και το αποτέλεσμα είναι άρτιο.
Θέλω να σας μεταφέρω στη βραδιά της παρουσίασης που συντόνιζε ο επιμελητής της έκδοσης Αλέξανδρος Χαρκιολάκης, διευθυντής του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής και στο πάνελ ήταν η επιμελήτρια Βάλια Βράκα (υπεύθυνη Τομέα Ελληνικής Μουσικής της Μουσικής Βιβλιοθήκης Λίλιαν Βουδούρη του Συλλόγου οι Φίλοι της Μουσικής), η εκδότρια Άννη Ραγιά και ο Μάκης Μάτσας που δεν χρειάζεται συστάσεις. Θ’ αφήσω την ιστορία που μας διηγήθηκε τελευταία.
Η Βάλια Βράκα ως συνεπιμελήτρια σε αυτό τον τόμο μας «ξενάγησε» μιλώντας για το τι κρύβει μέσα στις σελίδες του. Παραθέτω τα λόγια της:
«Με οδηγό αυτό το τεράστιο υλικό, δημιουργήθηκε ο αφιερωματικός τόμος και στον οποίο προσπαθήσαμε να τον αφηγηθούμε χωρίς να τον απλουστεύσουμε και χωρίς να τον εγκλωβίσουμε σε έναν μύθο. Το κύριο μέρος του τόμου Μίκης Θεοδωράκης 100 δομείται σε δέκα θεματικά κεφάλαια – ενότητες, τα οποία χαρτογραφούν τις σταθερές της ζωής και του έργου του, τη συμφωνική μουσική, τη μελοποιημένη ποίηση, το θέατρο και τον κινηματογράφο, την όπερα και το μπαλέτο, το τραγούδι, τη διεθνή παρουσία, την πολιτική του διαδρομή, τη διανοητική του συγκρότηση, τη σχέση του με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τον Σύλλογο και το Αρχείο και τέλος την προσωπική και οικογενειακή του σφαίρα.
Κάθε κεφάλαιο του δίγλωσσου αυτού τόμου περιλαμβάνει ένα κείμενο υπογεγραμμένο από προσωπικότητες που συμπορεύθηκαν και συνεργάστηκαν μαζί του ή στοχάστηκαν πάνω στο έργο του. Παράλληλα, κάθε κείμενο συνοδεύεται από ντοκουμέντα του αρχείου του, όπως χειρόγραφες παρτιτούρες, επιστολές, σημειώσεις, φωτογραφίες, προγράμματα και αφίσες, τεκμήρια που δεν αφηγούνται απλώς, αλλά συνομιλούν. Ορισμένα από αυτά μάλιστα δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά.
Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο κείμενο του τόμου ανήκει στον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη. Θεωρήσαμε αυτονόητο ότι κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να μιλήσει πληρέστερα για τη σχέση του με τη συμφωνική μουσική, έναν χώρο που τον απασχόλησε αδιάκοπα μέχρι το τέλος της ζωής του. Η παρουσία του μέσα στις σελίδες του λευκώματος είναι όχι μόνο ουσιαστική αλλά και βαθιά συμβολική. Ο ίδιος ανοίγει την αφήγηση της ζωής και του έργου του με το κείμενό του Σουΐτα Νο. 1 για πιάνο και ορχήστρα αφηγείται με λεπτομέρειες τις συνθήκες δημιουργίας του έργου την εποχή των σπουδών του στο Παρίσι. Παραθέτω χαρακτηριστικά: “Το όνειρό μου να γράψω μια μουσική εντελώς προσωπική, αδέσμευτη, τολμηρή, για μια φανταστική ορχήστρα με φανταστικούς εκτελεστές και φυσικά με φανταστικούς ήχους, γινόταν μέρα με τη μέρα πραγματικότητα.
Στο δεύτερο κεφάλαιο ο Οδυσσέας Ελύτης θέτει με εξαιρετική διαύγεια τα ζητήματα της ποίησης και της μουσικής μέσα από το παράδειγμα του Άξιον Εστί. Ο Ελύτης κλείνει το υπέροχο κείμενο του με τα παρακάτω λόγια: “Είναι ευτύχημα ότι στους δρόμους που πήρε (εννοεί το Άξιον Εστί) συναντήθηκε με τα αισθήματα χιλιάδων ανθρώπων που ξέρουν να τραγουδούν ό,τι αγαπούν και που γι’ αυτόν τα στόματα ήταν από μιας αρχής προορισμένο».
Στη συνέχεια ο Γιώργος Μονεμβασίτης μας μιλά για τη μουσική για τη σκηνή και τη μουσική για την οθόνη, ένα πεδίο που έχει μελετήσει συστηματικά, γνωρίζει σε βάθος και τεκμηριώνει στο κείμενό του με πληρότητα, ενώ αμέσως μετά η καθηγήτρια και ερευνήτρια του έργου του Θεοδωράκη, Gail Holst-Warhaft, γράφει για τον θρίαμβο του λυρισμού, εστιάζοντας στην κλασική τριλογία των οπερών του και ιδίως στην όπερα Μήδεια. Ιδιαίτερη τιμή για εμάς αποτέλεσε η συγγραφή του πρωτότυπου κειμένου του κυρίου Μάκη Μάτσα για το τραγούδι, στο οποίο περιγράφεται με γλαφυρότητα η περίοδος της συνεργασίας του στη δισκογραφία, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι το κείμενό του συνοδεύεται μεταξύ άλλων και από φωτογραφίες προερχόμενες από το προσωπικό του αρχείο.
Θα ήθελα επίσης να σταθώ στο κείμενο της Στεφανίας Μεράκου που για σχεδόν τρεις δεκαετίες υπήρξε στη διεύθυνση της Βιβλιοθήκης και ήταν το πρόσωπο που παρέλαβε το αρχείο, απολαμβάνοντας την απεριόριστη εκτίμηση και εμπιστοσύνη του συνθέτη. Στο πρωτότυπο κείμενό της περιγράφει τη διεθνή παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη, αναδεικνύοντας τη δράση και την απήχησή του πέρα από τα ελληνικά σύνορα.
Στο επόμενο κεφάλαιο για την πολιτική, ο προσωπικός του φίλος Χριστόφορος Αργυρόπουλος φωτίζει τον Μίκη Θεοδωράκη ως πολιτική προσωπικότητα, αναδεικνύοντας τη διαρκή ένταση ανάμεσα στην ελευθερία και την ευθύνη που διαπερνά τη ζωή και το έργο του, ενώ στο επόμενο κεφάλαιο ο Κώστας Γεωργουσόπουλος με τη δυνατή του πένα προσεγγίζει τον Θεοδωράκη ως αναγεννησιακή μορφή, όπου η τέχνη, η πράξη και το ήθος συγκροτούν μια ενιαία δημιουργική στάση ζωής.
Ιδιαίτερη θέση, όπως είναι εύλογο, κατέχει το κείμενο που συνυπογράψαμε με τον Αλέξανδρο Χαρκιολάκη, στο οποίο περιγράφεται η μακρόχρονη σχέση του Μίκη Θεοδωράκη με το Μέγαρο Μουσικής και τον Σύλλογο Οι Φίλοι της Μουσικής. Με το Μέγαρο Μουσικής ο Μίκης Θεοδωράκης συμπορεύτηκε από την πρώτη μέρα της λειτουργίας του το 1991 έως το τέλος της ζωής του και ακόμα και σήμερα. Στις αίθουσές του παρουσιάστηκαν όλα τα είδη της μουσικής του, από λαϊκά τραγούδια και μουσική δωματίου έως συμφωνικά έργα και μπαλέτα. Η δωρεά του αρχείου του το 1997 στον Σύλλογο και τη Βιβλιοθήκη υπήρξε μία πράξη που σφράγισε την εμπιστοσύνη του συνθέτη στον φορέα και τους ανθρώπους του και επέτρεψε στο έργο του να παραμείνει ανοιχτό, προσβάσιμο και ζωντανό.
Ο τόμος κλείνει με ένα κείμενο αντί επιλόγου, χωρίς ερμηνευτικό λόγο, μόνο με τα λόγια του ίδιου με την οικογένειά του, σαν ένα στεφάνι, όπως λέει, όπου οι άκρες σμίγουν κι ενώνονται, αλλά και με τη συγκλονιστική κατ’ εμέ δήλωσή του: “Τα περισσότερα από τα χρόνια της ζωής μου τα έζησα μέσα σε γεγονότα θυελλώδη, όμως τελικά νομίζω ότι κατάφερα κάθε φορά που έπρεπε να πάρω ριζικές αποφάσεις, να είμαι εγώ που αποφάσιζα και κανένας άλλος. Επομένως, για όλες μου τις πράξεις είμαι απολύτως υπεύθυνος και απόλυτος υπερήφανος”.
Στο λεύκωμα που κρατάτε στα χέρια σας περιλαμβάνεται κι ένα συλλεκτικό 45άρι με αρχειακά ηχητικά αποσπάσματα από το αρχείο του Μίκη Θεοδωράκη. Δεν πρόκειται απλώς για ένα συνοδευτικό αντικείμενο, αλλά για μια μορφή ντοκουμέντου που περιλαμβάνει τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη με τη φωνή των προσώπων, που τον καθόρισαν ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη, των γονιών του.
Κλείνοντας, θα ήθελα να σας εκμυστηρευτώ ότι η επιμέλεια ενός τέτοιου τόμου είναι ταυτόχρονα απολαυστική και επικίνδυνη. Απολαυστική γιατί κάθε τεκμήριο ανοίγει νέες αναγνώσεις. Επικίνδυνη γιατί ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ανεξάντλητος πάντα κάτι μένει απέξω, πάντα κάτι ζητά να ειπωθεί ακόμα. Η επιλογή δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Είναι πράξη ευθύνης, την οποία εμείς ως επιμελητές αναλάβαμε με πλήρη επίγνωση. Ωστόσο, με την παρούσα έκδοση δεν επιδιώκουμε να κλείσουμε έναν κύκλο, ούτε να γράψουμε έναν επίλογο. Επιδιώκουμε να υπενθυμίσουμε ότι η μνήμη δεν είναι παρελθόν, αλλά δυναμικό παρόν, ένας ζωντανός χώρος συνάντησης ανάμεσα στο έργο, τον δημιουργό και εμάς τους ίδιους».
Τον λόγο πήρε η Άννη Ραγιά που μοιράστηκε μαζί μας τη διαδικασία δημιουργίας της έκδοσης:
«Ο τόμος αυτός αποτελεί την εμπλουτισμένη και επιμελημένη εκδοχή της επετειακής έκθεσης που έχει διοργανωθεί στο Μέγαρο Μουσικής για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη. Ως ιδιαίτερο δώρο προς τους αναγνώστες, το πολυτελές χειροποίητο πανόδετο λεύκωμα συνοδεύεται από δίσκο βινυλίου ενσωματωμένο σε ένθετο του εξωφύλλου, ο οποίος περιλαμβάνει 2 ανέκδοτα ηχητικά ντοκουμέντα από τον Μίκη Θεοδωράκη προσδίδοντας την έντονη, μοναδική, συλλεκτική και ιστορική του αξία.
Η προετοιμασία του βιβλίου ξεκίνησε πριν από οκτώ μήνες, όταν οι δυο επιμελητές μάς παρουσίασαν την ιδέα της έκδοσης. Ο ενθουσιασμός μας υπήρξε άμεσος και βαθιά προσωπικός, καθώς πέρα από την παρουσία της μουσικής του Θεοδωράκη στο οικογενειακό μας περιβάλλον, ο πατέρας μας Γιώργος Ραγιάς μας είχε μεταφέρει προσωπικές μαρτυρίες από τη Μακρόνησο όπου υπήρξε συγκρατούμενος και συνοδοιπόρος του συνθέτη.
Τα χρονικά περιθώρια λοιπόν για την ολοκλήρωση του τόμου υπήρξαν εξαιρετικά περιορισμένα εντός του 2025, ιδίως λόγω της απόφασης να προχωρήσουμε παράλληλα και στην παραγωγή του δίσκου. Μια απαιτητική διαδικασία με σημαντικές τεχνικές και οργανωτικές προκλήσεις, η οποία έπρεπε να συντονιστεί απόλυτα με την έκδοση του βιβλίου. Κλείνοντας, ο εκδοτικός οίκος ΜΕΛΙΣΣΑ, ο οποίος φέτος συμπληρώνει 72 χρόνια αδιάλειπτης, δημιουργικής και ουσιαστικής παρουσίας στον χώρο των πολιτιστικών και εικαστικών εκδόσεων, αισθάνεται την ανάγκη να αναλογιστεί τη μακρά του πορεία και να εκφράσει τις βαθύτατες και ειλικρινείς ευχαριστίες του προς όλους όσους συνέβαλαν στη διαμόρφωση και τη συνέχιση του εκδοτικού του έργου».
Τέλος ο Μάκης Μάτσας, ο άνθρωπος – ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας μοιράστηκε μαζί μας μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία:
«Ο Μίκης Θεοδωράκης ήρθε τον Νοέμβριο του 1953 στην Ελλάδα, αφού έκανε τις σπουδές του στο Παρίσι, όπου έζησε πολλά χρόνια. Η πρώτη δισκογραφική εταιρεία που συνεβλήθει ο Μίκης ήταν η Columbia, ανταγωνίστρια δικιά μας. Εκεί εξέδωσε τα πρώτα του έργα Το Αρχιπέλαγος και το Άξιον Εστί. Με το ξέσπασμα της δικτατορίας την 21η Απριλίου 1967, ο Μίκης διώχτηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε μέχρι το 1970. Καθ’ όλα τα χρόνια της δικτατορίας, ένα πράγμα στριφογύριζε στο μυαλό μου, το πώς θα υπέγραφα ένα συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με τον Μίκη, πώς θα ηχογραφούσα τα νέα του έργα και πώς θα τον έφερα θριαμβευτή πίσω στην Ελλάδα με ελεύθερο το έργο του. Βρισκόμαστε λοιπόν στα χρόνια της δικτατορίας. Ο Μίκης βρίσκεται στο Παρίσι, όπου πηγαίνω τακτικά και τον επισκέπτομαι κατ’ αντίθεση με τον διευθυντή της Columbia, που δεν πήγε ποτέ να τον δει όταν ήταν στο Παρίσι.
Άλλοτε συναντιόμασταν στο σπίτι του Μίκη Θεοδωράκη, στο Καρτιέ Λατέν και άλλοτε σε κάποιο μπιστρό. Σε μία από τις συναντήσεις μας αυτές, πάνω στην κουβέντα για τα μουσικά πράγματα στην Ελλάδα και τα απαγορευμένα τραγούδια του, δεν ξέρω πώς μου ήρθε η ιδέα και χωρίς να έχω τίποτα συγκεκριμένο στο μυαλό μου, του είπα ότι θα μπορούσα να αποδεσμεύσω τα τραγούδια του από τη χούντα. Πρότεινα λοιπόν στον Μίκη να υπογράφαμε ένα συμβόλαιο, το οποίο θα προέβλεπε ότι εάν σε 8 – 10 μήνες το πολύ δεν θα κατάφερνα να αποδεσμεύσουν τα τραγούδια του από τη χούντα, το συμβόλαιο θα ακυρωνόταν και εγώ θα έχανα την προκαταβολή που θα του έδινα μετρητοίς κατά την ώρα της υπογραφής του συμβολαίου.
Ο Μίκης στο επόμενο ταξίδι μου στο Παρίσι δέχτηκε την πρότασή μου, υπογράψαμε το συμβόλαιο και μου έδωσε μαζί ένα καινούριο τραγούδι του για ένα καινούργιο έργο του, τα Δεκαοχτώ Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας μας και αρχίσαμε σαν το κρυφό σχολειό να τα ηχογραφούμε στην Αθήνα, τα βράδια με τον Γιώργο Νταλάρα και με την Άννα Βίσση που έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη δισκογραφία. Τον Οκτώβριο του 1973 είχε μια αλλαγή στο χουντικό καθεστώς. Πρωθυπουργός είχε αναλάβει ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ενώ είχε τοποθετήσει τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ, τον Σπύρο Ζουρνατζή δικηγόρο. Πήγα λοιπόν και βρήκα τον Ζουρνατζή στο γραφείο του να του εκθέσω την υπόθεση Θεοδωράκη και να του εξηγήσω ότι είναι άστοχο και αδικαιολόγητο να απαγορεύουν ένα είδος τραγουδιού, όπως του Θεοδωράκη, που ούτως ή άλλως τα βράδια τραγουδιόταν κρυφά στις μπουάτ, στις ταβέρνες και στα σπίτια. Αλλά έτσι, του λέω, προσφέρετε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία σ’ αυτούς που τραγουδούν απαγορευμένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, να νομίζουν ότι είναι κι αυτοί αντιστασιακοί και ήρωες. Δεν πέρασαν λίγες μέρες και η πρότασή μου εισακούστηκε. Το καθεστώς αποφάσισε να αποδεσμεύσει έναν κύκλο τραγουδιών και όλες οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα με τον τίτλο: Επετράπησαν πλέον τα τραγούδια του Θεοδωράκη και έτσι τέθηκε σε ισχύ και το συμβόλαιό μας με τον Μίκη.
Τα γεγονότα βέβαια δεν ήταν όπως τα περίμενα. Σε λίγο έπεσε ο Μαρκεζίνης και η νέα χουντική κυβέρνηση του Ιωαννίδη και πάλι απαγόρευσε τα τραγούδια του Θεοδωράκη μέχρι την τελική πτώση της χούντας, οπότε θριαμβευτικά επέστρεψε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και αργότερα …ο Μίκης Θεοδωράκης. Εγώ βέβαια πανηγύριζα εκτός από την πτώση της χούντας και κυρίως για τη σύμβασή μου με τον Μίκη Θεοδωράκη. Βέβαια το συμβόλαιο με τον Μίκη Θεοδωράκη είχε και άλλες παρενέργειες. Το εργοστάσιο της Columbia που ήταν μονοπώλιο και τύπωνε όλους τους δίσκους όλων των εταιριών και η δισκογραφική εταιρία Columbia, που ανήκαν στην ίδια βρετανική εταιρεία της ΕΜΙ, βλέποντας ότι έχασαν τον Μίκη Θεοδωράκη από τα χέρια τους, μου κήρυξαν ανελέητο πόλεμο. Δεν μου παρέδιδαν δίσκο, πότε με τη δικαιολογία ότι χάλασε η μήτρα και πότε ότι τους είχε τελειώσει η πρώτη ύλη. Οι άνθρωποι είχαν αποφασίσει να με κλείσουν για τιμωρία που τους πήρα από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Πάνω σε ένα ομηρικό καβγά μου με τον διευθυντή της Columbia, ονόματι Άλαν Μπόξερ, του είχα πει: Εσύ με την πολιτική σου απέναντί μου θα είσαι η αιτία να χάσει η Columbia το μονοπώλιο της παραγωγής και να κλείσει. Και έτσι ξεκίνησα την προσπάθεια της ίδρυσης ενός δεύτερου εργοστασίου παραγωγής δίσκων. Το νέο εργοστάσιο το ονόμασα Fabel Sound. Το φτιάξαμε με τον Αιμίλιο Ζαν και τον γιο του Πέτρο Ζαν Μαρίνο, με τους οποίους συνδεθήκαμε τα επόμενα χρόνια με ανεξίτηλη φιλία για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι τον θάνατό τους. Το εργοστάσιο της Columbia από τότε άρχισε να χάνει πελάτες και έδαφος και όπως το είχα υποσχεθεί στον Άλαν Μπόξερ έκλεισε με απόφαση των Εγγλέζων το 1991. Βλέπετε ότι και εδώ ο Μίκης Θεοδωράκης λειτούργησε ανατρεπτικά κατά των ξένων μονοπωλίων. Βέβαια αυτό είναι κάτι που δεν έτυχε να του το πω, αλλά θα το διασκέδαζε πάρα πολύ. Έτσι, με αυτόν τον επεισοδιακό τρόπο ξεκίνησε η συνεργασία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη, που συνεχίστηκε για πολλά χρόνια με λαμπρές επιτυχίες και πολλά ευχάριστα γεγονότα».
Έτρεξα σπίτι και έβγαλα ευλαβικά το 45αρι από το εξώφυλλο, το έβαλα στο πικάπ και όσο το άκουγα ανατρίχιαζα. Δεν είχα ακούσει ποτέ τις φωνές των γονιών του. Παράλληλα χανόμουν στα τεκμήρια που έκρυβε μέσα του ο τόμος. Άλλαξα πλευρά στο βινύλιο και σκέφτηκα πόσο έξυπνη κίνηση έκανε ο Θεοδωράκης κάνοντάς μας αυτό το δώρο. Δώρισε το αρχείο του σε χέρια που το πρόσεξαν, που το σεβάστηκαν και το μοιράστηκαν με όλους εμάς. Η κληρονομιά σημαντικών αρχείων χρειάζεται να διαφυλάσσεται και να προστατεύεται αλλά όχι να στερείται από τον κόσμο. Ο ουσιαστικός ρόλος των κληρονόμων είναι να αποτελούν «λαμπαδηδρόμοι» αυτών των μεγάλων έργων που έχουν κληθεί να διαχειρίζονται, σαν να είναι μέρος μιας πολιτιστικής ολυμπιάδας. Αυτής που από στόμα σε στόμα οι μελωδίες μεγάλων δημιουργών τραγουδιούνται απ’ όλους εμάς που τους αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε με τα άσματα ασμάτων που συνέθεσαν. Κάποιοι Έλληνες συνθέτες «ανήκουν» σε όλους μας.
Ο τόμος «Μίκης Θεοδωράκης 100» είναι το καλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στον εαυτό σας και σε όσους γνωρίζετε ότι αγαπούν το έργο του μεγάλου αυτού Έλληνα.
Πηγή: elculture
Σχετικά άρθρα
- Όλα όσα είδαμε στο πρώτο διήμερο του 30ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (0.847)
- Η Κατερίνα Φωτεινάκη μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την μουσική παράσταση «Ταρώ του Οδυσσέα» (0.847)
- Musical Snapshots: “The Black Album” – Σαν σήμερα κυκλοφόρησε ο δίσκος των Metallica που δίχασε κοινό και κριτικούς (0.847)
- Ανταπόκριση από το 47ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας – Tελετή έναρξης και οι πρώτες εντυπώσεις (0.847)
- Ο Μάρκος Γέττος μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την «Τελευταία απολογία του Νίκου Κοεμτζή» (0.847)
Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Πολιτισμός και Ψυχαγωγία
