Εμείς και εσείς σε επαφή
«Η ώρα του βρέφους» του Nάϊαλ Ουίλλιαμς: Το θαύμα των Χριστουγέννων
04/01/2026 - 18:12
Το μυθοπλαστικό σύμπαν του Nάϊαλ Ουίλλιαμς απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο είδος αναγνώστη που όχι μόνο μπορεί να εκτιμήσει τις αναντίρρητες αρετές του συγγραφέα, αλλά που κυρίως μπορεί να απολαύσει χαρακτηριστικά τα οποία κάποιοι άλλοι θα αντιμετώπιζαν ως ανυπέρβλητα εμπόδια. Ο Ουίλλιαμς βλέπετε, στο πρόσφατο μυθιστόρημά του Η ώρα του βρέφους, πλάθει μία μικρή επαρχιακή κοινότητα ενσαρκώνοντας στο χαρτί ένα ιρλανδικό χωριό στις αρχές της δεκαετίας του εξήντα, μόλις λίγα χρόνια αφού ολόκληρο το χωριό απέκτησε το αγαθό του ηλεκτρισμού και σε μια περίοδο που οι τηλεοράσεις ακόμη αποτελούσαν σπάνιο είδος πολυτελείας. Αυτό συνεπάγεται διάφορα πράγματα: ένα μυθιστόρημα που κινείται πάρα πολύ αργά, σχεδόν ράθυμα, μια λυρική γραφή που μπολιάζεται με ευφυείς και ποιητικές παρατηρήσεις για τη ζωή και μπόλικο χιούμορ, μια ατμόσφαιρα μελαγχολική, επηρεασμένη από τη διαρκή βροχή και τη μυρωδιά της τύρφης, μια κοινότητα μακριά από τις εξελίξεις, εγκλωβισμένη σε απαρχαιωμένες πρακτικές.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πω ότι ο μυθοπλαστικός του κόσμος μοιάζει λίγο με πίνακες του Μπρούχελ, με τους «Κυνηγούς στο χιόνι» ή τους «Πατινέρ». Όμως το βασικότερο χαρακτηριστικό της φωνής του Ουίλλιαμς είναι η βαθιά ανθρώπινη συμπόνια, η τρυφερότητα προς τους χαρακτήρες του, πρωταγωνιστές και δευτερεύοντες. Δεν είναι ότι δεν δείχνει την ανθρώπινη φύση σε όλο της το εύρος, τη μωρία και την ανασφάλεια, τα συμπλέγματα και τη μικροπρέπεια. Όμως ποτέ δεν θυσιάζει τη συμπάθεια και την κατανόηση με την οποία τους προσεγγίζει.
Βρισκόμαστε λοιπόν στο χωριό Φάχα το 1962. Πρωταγωνιστής είναι ο γιατρός Τζακ Τρόι που ζει μαζί με τη Ρόνι, τη μόνη από τις τρεις κόρες του που έχει παραμείνει ανύπαντρη. Ο γιατρός, έχοντας χάσει από χρόνια τη γυναίκα του, ακολουθεί το καθημερινό του πρόγραμμα εξακολουθώντας να νοιάζεται και να φροντίζει τους κατοίκους της κοινότητας παρά το ότι ο ίδιος βιώνει μια κατάσταση μόνιμης απελπισίας. Νιώθει ενοχές και για τη Ρόνι, η οποία αν και τόσο ταλαντούχα και ευφυής δείχνει χαραμισμένη στην ξεχασμένη κοινότητα του χωριού. Όμως μία μέρα λίγο πριν τα Χριστούγεννα συμβαίνει ένα θαύμα: ένα βρέφος ανακαλύπτεται έξω από την εκκλησία, και μάλιστα ένα βρέφος που δείχνει ότι δεν αναπνέει που όμως ξαφνικά αποκτάει ζωή. Έτσι, ο γιατρός και η κόρη του αποφασίζουν να το φροντίσουν και με αυτό τον τρόπο αποκτούν και οι δύο πάλι ένα κίνητρο, έναν ακλόνητο όσο και ευγενή σκοπό. Όμως και για την υπόλοιπη κοινότητα το βρέφος λειτουργεί σαν μια δεύτερη ευκαιρία.
Ο Ουίλλιαμς έχει στήσει με προσοχή τους βασικούς χαρακτήρες της επαρχιακής κοινότητας, επειδή θέλει να εκμεταλλευτεί το εύρημα της απρόβλεπτης εμφάνισης του βρέφους και να τη συνταιριάξει συμμετρικά με την ιδιαίτερη ιστορία του καθενός. Έχουμε για παράδειγμα τον πιτσιρικά Τζουντ, ο οποίος και βρήκε το βρέφος, και για τον οποίο αυτό το γεγονός μοιάζει να αντισταθμίζει τον χαμό του αδερφού του μπροστά στα μάτια του πριν από λίγα χρόνια. Έχουμε τον ηλικιωμένο ιερέα του χωριού που αρχίζει να χάνεται στην άνοια και άρα να βυθίζεται σε έναν κόσμο που δεν ξεχωρίζει από αυτόν ενός μικρού παιδιού. Έχουμε την ίδια την κόρη του γιατρού, που βρίσκει μητρικά συναισθήματα που δεν γνώριζε καν ότι είχε και μαζί ένα αντίδοτο στη μοναξιά της. Με αυτά τα ζεύγη ο Ουίλλιαμς νοηματοδοτεί την έλευση του βρέφους, δίνοντάς της έτσι μια επιπλέον διάσταση.
Όσον αφορά τη γραφή, ο Ουίλλιαμς λειτουργεί σαν παντοδύναμος αφηγητής με την παρουσία του να είναι ασφυκτική πάνω από τους χαρακτήρες του, θυμίζοντας λίγο συγγραφείς του 19ου αιώνα όπως τον Ντίκενς και τον Μπαλζάκ, αλλά αυτό δίνει και την ιδιαίτερη αίσθηση της συμπόνιας που επιδεικνύει για αυτούς. Προσωπικά δεν είμαι λάτρης της λυρικής και περιγραφικής γραφής με λιγοστούς διαλόγους, αλλά για όποιον είναι, ο Ουίλλιαμς δεν απογοητεύει. Απλά καλό είναι για τους υπόλοιπους να γνωρίζουν ότι ο ρυθμός της αφήγησης είναι πολύ αργός. Ναι, ο στόχος του Ουίλλιαμς είναι να εξυψώνει τα απλά και καθημερινά αποκαλύπτοντας τη δυνητική χάρη που κρύβουν μέσα τους, αλλά μερικές φορές τα ασήμαντα είναι απλώς αυτό, ασήμαντα και δύσκολα μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Όμως αυτό δεν αναιρεί τη γλυκύτητα της αφήγησης (η οποία ενίοτε μπορεί να ξεφύγει προς το γλυκερό, αλλά ελάχιστα) και έναν ακαταμάχητο ουμανισμό που εκπέμπει κάθε σελίδα.
Διαβάζοντας τις τελευταίες σελίδες, συνειδητοποιείς ότι τελικά το μυθιστόρημα αυτό είναι ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι που έχει στον πυρήνα του την ίδια τη ζωή με τους κύκλους που αυτή κάνει. Ενδεχομένως να λαμβάνουν χώρα ένα ή και περισσότερα θαύματα ή ίσως και κανένα, ανάλογα με την ερμηνεία του καθενός. Όμως το βασικό θαύμα που φαίνεται πανταχού παρόν είναι η ίδια η ζωή, κάτι που, όπως επισημαίνει ο Ουίλλιαμς, πρέπει να μην λησμονούμε.
Πηγή: elculture
Σχετικά άρθρα
- Unique Post
Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Τελευταία νέα
