Εμείς και εσείς σε επαφή
Η Μπέτυ Αρβανίτη και ο Γιάννης Οικονομίδης συζητούν για τη «Σπασμένη Φλέβα» στα μέτωπά μας
15/11/2025 - 14:01
Βρισκόμουν στο Εργοστάσιο Πεταλούδα, καθόμουν πίσω απ’ το γραφείο του Μουζάκη είχαμε μόλις τελειώσει τη φωτογράφιση στον καφκικό -όπως είπε ο Γιάννης Οικονομίδης– χώρο των γραφείων. Να ήσασταν εκεί να δείτε πώς πρόσεχε την Μπέτυ Αρβανίτη, πώς την άγγιζε και με πόση αγάπη και εκτίμηση τον κοίταζε και εκείνη. Απέναντι μου είχα την Μπέτυ Αρβανίτη και τον Γιάννη Οικονομίδη. Σκεφτόμουν κοίτα πώς τα φέρνει η ζωή, έχεις απέναντι σου μια κυρία που κινηματογραφικά αντικατοπτρίζει την περίοδο του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που έσπαγε ταμεία και έναν κύριο που είναι ο σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος. Ένας κινηματογράφος που προσπαθεί να μας φέρει ξανά στις αίθουσες και μελλοντικά θα λειτουργεί ως μια καταγραφή του τι Ελλάδα ήμασταν κι εμείς.
Οι ταινίες του Οικονομίδη μας τρίβουν στη μούρη μια Ελλάδα που δεν θέλουμε μα σε αυτήν ζούμε. Φυσικά δεν θα σας κρύψω ότι αναρωτήθηκα τι δουλειά έχει η Μπέτυ Αρβανίτη σε ταινία του Οικονομίδη και το αν ο Οικονομίδης θα μου ανεβάσει ξανά την ένταση στο τέρμα με γαμοσταυρίδια και φωνές. Αυτές τις σκέψεις είχα πριν πατήσω το play στον υπολογιστή μου το προηγούμενο βράδυ. Είχα ζητήσει να δω τη Σπασμένη Φλέβα. Πατάω το play και ενώ ήμουν κουρασμένος άρχισα να τσιτώνω, να συμπάσχω, να θέλω να μάθω αν ο Θωμάς θα τα καταφέρει να μαζέψει το ποσό που χρωστάει. Τελείωσε η ταινία, έκανα μια παύση κι ένα τσιγάρο όπως οι ήρωες του Οικονομίδη με χίλιες σκέψεις μα κυρίαρχη ήταν το τι επιλογές έχω κάνει στη ζωή μου. Μια βεβαιότητα όμως προέκυψε ότι η Σπασμένη Φλέβα του Οικονομίδη έχει δομή, υποκριτική σωματική, έχει φωνή με κείμενο στη χρυσή τομή και πλοκή που αγγίζει την αρχαία τραγωδία. Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Βασίλη Μπισμπίκη που «ξηγήθηκε» και είχαμε πρόσβαση στον χώρο του Εργοστασίου Πεταλούδα και ’γώ να μπορώ να κάθομαι πίσω από το γραφείο του Μουζάκη, να ζω το όνειρο τού να συνομιλώ με δύο καλλιτέχνες μια μέρα που ξεκίνησε βροχερή με μπόρα και κατέληξε να βγει ο ήλιος και να μας φωτίσει. Ελπίζω η συζήτηση που κάναμε με την Μπέτυ Αρβανίτη και τον Γιάννη Οικονομίδη να σας «διαφωτίσει» διαβάζοντας τις πτυχές της ταινίας Σπασμένη Φλέβα που θα κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους από τις 27 του Νοέμβρη.
Ήθελες να εμπλακείς στο σύμπαν το κινηματογραφικό του Γιάννη Οικονομίδη, Μπέτυ;
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, βεβαίως, διότι είμαι μεγάλη φαν του Γιάννη και ένας λόγος πραγματικά ήταν η μεγάλη απόφαση να κάνω αυτόν τον ρόλο. Ήταν κάτι πολύ πιστεύω σοκαριστικό για μένα. Αλλά ήθελα τόσο πολύ να δουλέψω με τον Γιάννη που στο τέλος είπα ΟΚ. Εκτός του ότι βέβαια πρέπει να το πω, μου άρεσε πάρα πάρα πολύ το σενάριο και ήθελα να συμμετέχω σε αυτό το σενάριο, δηλαδή ερήμην μου. Όχι για μένα. Μου άρεσε η ταινία, ήθελα αν γινόταν από μένα κατά κάποιον τρόπο να μπορέσω να στηρίξω κάτι. Ήθελα να το κάνω.
Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία του Οικονομίδη; Που ζήλεψες που είπες: Αχ εδώ ήθελα να παίξω.
Μπέτυ Αρβανίτη: Το Σπιρτόκουτο.
Μα δεν θα έλεγες πια «ανόητε» ή «σαχλέ» θ’ ακολουθούσες μια άλλη φρασεολογία;
Μπέτυ Αρβανίτη: Ε, βέβαια είναι μεγάλο ρίσκο και είναι μεγάλη πρόκληση και γι’ αυτό έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον. Μου ζητήθηκαν σ’ αυτή την ταινία πράγματα που δεν μου είχαν ζητηθεί. Εμένα αυτό με ιντριγκάρει και με αφορά και με ενδιαφέρει.
Η πρώτη σκηνή σου που δεν θα την προδώσω, πραγματικά δεν την περίμενα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, ούτε εγώ την περίμενα.
Κινηματογραφικά ήσουνα σ’ έναν κόσμο καθωσπρεπισμού.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, γιατί έτσι ήταν οι ταινίες αυτές.
Ακόμα και στην τελευταία σου το Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου του 2002, ακόμα κι εκεί είσαι καθωσπρέπει.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ξέρεις, ίσως να ήταν κι αυτός ο λόγος που μου έγινε αυτή η πρόταση, αλλά αυτή η συγκεκριμένη γυναίκα η Τζώρτζια που παίζω έπρεπε να φέρει κάτι από τέτοιου είδους κόσμο. Παρόλο που στην ιδιωτική της ζωή χρησιμοποιούσε όλο τον λόγο, ας πούμε, τον σύγχρονο και τον προκλητικό.
Τα «μαλάκα», τα «είμαι πουτάνα», τα «σε γουστάρω». Φράσεις που δεν περίμενα να ξεστομίσεις ποτέ κινηματογραφικά, γιατί στο θέατρο έχεις κάνει κι εσύ τα διάφορά σου.
Μπέτυ Αρβανίτη: Στο θέατρο βέβαια έχω κάνει πολλά, αλλά κι εγώ κινηματογραφικά δεν το περίμενα. Ξέρεις, όταν εμπλακείς προσωπικά σε αυτή τη δουλειά, ο Γιάννης έχει έναν τρόπο να κάνει ομάδα, να κάνει μια σχέση με τους ανθρώπους όλους μαζί που αγαπάνε αυτό που κάνουν και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γίναμε μια ομάδα κατά κάποιον τρόπο.
Σε ξεκλείδωσε κάπως;
Μπέτυ Αρβανίτη: Εμένα ναι, με ταλαιπώρησε πρέπει να πω. Δηλαδή μου ζήτησε πράγματα και αυτό το λέω για καλό. Γιατί εμένα μου αρέσει πάρα πολύ να παίρνω τέτοια ρίσκα. Μου ζητήθηκαν πράγματα που δεν μου είχαν ζητηθεί στο σινεμά και μου ανοίχτηκε ένας δρόμος σε σχέση με την υποκριτική. Βεβαίως κι εγώ είμαι υπέρ του να υπάρχει αλήθεια, αλλά τέτοια αλήθεια και τόσο προσωπική… δεν είναι εύκολο.
Γιάννης Οικονομίδης: Απλά να συμπληρώσω, να αναφέρουμε και την καθοριστική βοήθεια και του Βασίλη (Μπισμπίκη).
Μπέτυ Αρβανίτη: Δεν το συζητώ!
Γιάννης Οικονομίδης: Όχι μόνο προς την Μπέτυ, ο Βασίλης, αλλά και προς όλους τους ηθοποιούς, επειδή είναι πάνω του όλη η ταινία. Ήταν σαν να είναι το δεξί μου χέρι. Άμα δεν ήταν η προσωπικότητα που είναι, να είναι δηλαδή δεκτικός, προσηνής, έτοιμος αγόγγυστα να είναι εκεί για τον κάθε ηθοποιό, να εξελίξουμε τις σκηνές, να κάνουμε, να ράνουμε και στο γύρισμα. Ξέρεις, μπορεί να έφτανα κι εγώ σε ένα αδιέξοδο, να μην γινόταν η δουλειά όπως έγινε.
Άρα αυτό πάλι σημαίνει ότι όντως αυτό που έλεγε η Μπέτυ, ότι τους κάνεις μια ομάδα για τον κοινό στόχο.
Γιάννης Οικονομίδης: Και ότι δεν έχουμε μαλάκες μέσα στην ομάδα, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Γιατί αυτό που έλεγα πάντα: ένας να υπάρχει μπορεί να σου διαλύσει τα πάντα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι έτσι είναι. Εμένα μου έκανε εντύπωση μέσα από αυτή την εμπειρία, εκτός από τη συνεργασία με τον Βασίλη, η οποία ήταν εξαιρετική και θεωρώ ότι κάνει κάτι πάρα πολύ καλό σε αυτή την ταινία, πάρα πολύ σημαντικό και το συνεργείο. Τα νέα παιδιά αυτά ξέρεις, μου έκαναν τεράστια εντύπωση, πόσο καλλιεργημένα είναι, πόσες γνώσεις έχουν, πόση αγάπη για αυτό που κάνουν έχουν και μια πολύ πολύ πολύ βαθιά ευγένεια. Γιατί μπορεί να είναι η γλώσσα «άντε ρε μαλάκα», αλλά η ευγένεια είναι εκεί. Πολύ σημαντικό αυτό. Αυτές οι δουλειές και στο θέατρο και στον κινηματογράφο δεν γίνονται αν δεν είναι όλα ομαδικά. Δεν γίνεται ένας να είναι μόνο. Πρέπει να είναι όλοι μαζί. Αυτή η αίσθηση της ομάδας.
Θέλω να μου πεις αν συμφωνείς σε αυτό. Το τραγικό το φέρει ο Θεός, το δραματικό το δημιουργούμε εμείς οι άνθρωποι. Αυτή η ταινία νιώθω ότι είναι μία τραγωδία.
Μπέτυ Αρβανίτη: Για μένα είναι πάρα πολύ κοντά στην αρχαία τραγωδία, γιατί υπάρχουν στοιχεία πολύ σοβαρά, όπως η ύβρις, θυμίζει Οιδίποδα. Έχει στοιχεία αρχαίας τραγωδίας.
Στον ρόλο σου ένιωσα ότι λειτουργείς κατ’ εμέ σαν τον από μηχανής θεό, χωρίς να προδώσουμε οτιδήποτε σεναριακό, γιατί κρύβει πολλές εκπλήξεις αυτή η ταινία. Λειτουργείς σαν από μηχανής θεά, αλλά δεν παίρνεις τα εύσημά σου;
Μπέτυ Αρβανίτη: Εν δυνάμει θα μπορούσε ναι. Αλλά δεν είναι τελικά.
Σ’ άρεσε που είσαι αυτή που είσαι και κάνεις τρεις εμφανίσεις, τρεις σκηνές.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, μου άρεσε, γιατί σου λέω ότι είχα πιστέψει πάρα πολύ στην ταινία.
Οπότε δηλαδή θα δεχόσουν τον Οικονομίδη αν σου έδινε απλά ένα πέρασμα;
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, ναι, δεν θα με ένοιαζε. Καθόλου δεν το σκέφτηκα έτσι. Το σκέφτηκα ότι αν είμαι χρήσιμη να είμαι, γιατί την υποστηρίζω την ταινία. Είναι πολύ σημαντική.
Πώς διαχειρίστηκες την περίπτωση Μπέτυ Αρβανίτη; Φέρει έναν κόσμο θεατρικό, κινηματογραφικό που μπορεί και να μην χωράει στον δικό σου κόσμο. Ήθελες να κρατήσεις κάτι από το σταρ κουάλιτι της; ήθελες να με σοκάρεις ως θεατή βλέποντας την Μπέτυ Αρβανίτη στον κόσμο σου;
Γιάννης Οικονομίδης: Κοίτα αυτό που λες καταρχάς, δεν συμφωνώ ότι η Μπέτυ δεν χωράει.
Μπέτυ Αρβανίτη: Μπράβο.
Γιάννης Οικονομίδης: Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις αλλά, η Μπέτυ δεν είναι τέτοιος άνθρωπος. Δηλαδή, ούτε κάποια βορείων προαστίων δισεκατομμυριούχος είναι…
Μπέτυ Αρβανίτη: (γελώντας) Κάθε άλλο.
Γιάννης Οικονομίδης: Είναι ένας άνθρωπος, ο οποίος ζει στο κέντρο, έχει θέατρο τόσα χρόνια κι αν έχει κάνει ρεπερτόριο και πολύ ζόρικα πράγματα. Είναι και του σαλονιού και του λιμανιού. Κανονικός άνθρωπος, ούτε με λιμουζίνα κυκλοφορεί, ούτε τζετ σετ. Κατάλαβες, όλα αυτά τα χρόνια η Μπέτυ το αντέστρεψε, το αναίρεσε, δηλαδή ότι εγώ δεν θέλω να με βλέπετε έτσι. Εγώ είμαι ηθοποιός, είμαι ταγμένος στο θέατρο. Οπότε κι εγώ ως Κυπραίος που επειδή εμείς δεν μεγαλώσαμε και με τον Φίνο και με το παλιό ελληνικό σινεμά, για μένα η Μπέτυ ήταν απλά μια πολύ καλή ηθοποιός που ακόμα και στις παλιές τις ταινίες, εγώ την ξέρω μέσα από τις καλές της ταινίες πχ. την «Έβδομη μέρα της δημιουργίας». Και μετά ως άνθρωπο και ως ηθοποιό που έχω δει πάρα πολλές της παραστάσεις.
Μπέτυ Αρβανίτη: Μα με γνώρισες μ’ αυτή την πλευρά και όχι με την έννοια του θεατή μιας ελληνικής ταινίας.
Γιάννης Οικονομίδης: Έτσι κι αλλιώς σε εμένα δεν «μπαίνουν» αυτά, γιατί ήταν δύσκολος ο ρόλος. Και όταν η Μαρία Κεχαγιόγλου μου είπε η Μπέτυ είναι για αυτόν τον ρόλο, το πρώτο πράγμα που μου πήγε στο μυαλό είναι ότι Μπέττυ ίσον ηθοποιάρα plus παλικάρι, δηλαδή άτομο με κότσια. Mια ηθοποιός με κότσια που αν πει θα το κάνει θα το κάνει. Θα το πάει μέχρι τέρμα μέχρι τέλους.
Το είδα, το πάει μέχρι τέλους και μ’ αρέσει που την επανασυστήνεις κινηματογραφικά με μια εικόνα που δεν την έχω ξαναδεί ποτέ.
Γιάννης Οικονομίδης: Ό,τι χρειάζεται ο ρόλος. Ε, μα αυτό περιμένουν οι ηθοποιοί όλοι ρε παιδί μου. Περιμένουν κάποιους ρόλους για να πάνε παρακάτω και οι ίδιοι. Τα ίδια και τα ίδια; Υποθέτω ότι και η Μπέτυ θα είδε κάποια πρόκληση.
Μπέτυ Αρβανίτη: Τεράστια πρόκληση σ’ αυτό τον ρόλο.
Γιάννης Οικονομίδης: Και μαζί το δουλέψαμε να το πάμε και παρακάτω. Μέχρι και στα γυρίσματα, όλο αυτό το πράγμα το ψάχναμε. Ήταν δύσκολος ρόλος. Δύσκολος και σε σχέση με τον παρτενέρ της, τον Βασίλη δηλαδή, ήταν από τις πιο δύσκολες υπο-ιστορίες της ταινίας πρέπει να ομολογήσω.
Μπέτυ Αρβανίτη: Μπορεί να ήταν μικρό πράγμα, αλλά ήταν συμπυκνωμένο, έπρεπε να φέρεις έναν κόσμο συμπυκνωμένα γιατί δεν είχε διάρκεια, δεν είχε όλη την πορεία του ρόλου.
Που ορθά επετεύχθη. Στη Σπασμένη Φλέβα Γιάννη πιστεύω έχουμε φύγει πια από το να προκαλέσω συναίσθημα με την ένταση και με τον καθημερινό τρόπο παιξίματος. Νιώθω ότι στην έκτη σου αυτή ταινία το είδες λίγο αλλιώς. Ακολουθούσα ένα χαρακτήρα που είχα πολύ περισσότερη αγωνία για το τι θα καταφέρει, σωματοποιούνταν αυτό υποκριτικά. Ήταν συμπυκνωμένο όπως ο ρόλος της Μπέτυς αλλά και συμπυκνωμένες οι μέρες τού να ξεχρεώσω.
Γιάννης Οικονομίδης: Είναι ένα κοινωνικό θρίλερ στην πραγματικότητα που γίνεται υπαρξιακό δράμα που καταλήγει σε τραγωδία. Αυτό είναι η ταινία.
Άρα είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που έχεις κινηματογραφήσει ίσαμε τώρα.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι, εντάξει, αυτή τη φορά ήθελα να κινηθώ και σε άλλα κοινωνικά στρώματα και να κάνω και ένα καθαρόαιμο δράμα. Χωρίς να υπάρχει κάτι να σε διασπά, ξέρεις κωμικές καταστάσεις, φιγούρες που ήταν πιο πολύ καρικατούρες. Πραγματικές μεν, γιατί καμιά φορά εμένα δεν μου φεύγει ποτέ από το μυαλό όταν παρατηρώ τον κόσμο ότι είμαστε τελικά κόμικ.
Είμαστε, είμαστε.
Γιάννης Οικονομίδης: Είμαστε γελοιογραφία όλοι οι άνθρωποι.
Μπέτυ Αρβανίτη: Εγώ θεωρώ πάντως, ότι είναι μέχρι στιγμής η πιο ώριμη του ταινία, η πιο βαθιά.
Εγώ δεν μπορώ να το πω αυτό, αλλά εσένα σε παίρνει να το πεις. Συμφωνώ μαζί σου.
Μπέτυ Αρβανίτη: Γιατί δεν μπορείς να το πεις;
Γιατί εγώ τώρα είμαι ένας παρατηρητής – θεατής, μα εσένα ο λόγος σου φέρει άλλη βαρύτητα. Έχεις χρόνια εμπειρία, καταλαβαίνει το μάτι σου πώς εξελίσσεται ο κάθε σκηνοθέτης.
Μπέτυ Αρβανίτη: Εγώ τον περίμενα πάντως και ήμουν σίγουρη ότι θα πάει προς άλλα πράγματα και μπρος. Αυτό δεν σημαίνει ότι χάνεις τον τρόπο σου.
Γιάννης Οικονομίδης: Είμαι πολύ περήφανος για όλες τις προηγούμενες ταινίες. Δεν «μπαίνει» θέμα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Δεν θεωρείς ότι αυτή είναι πιο ώριμη;
Γιάννης Οικονομίδης: Αυτό ίσως είναι κάτι που θα το πείτε εσείς.
Μπέτυ Αρβανίτη: Γιατί κι εσύ είσαι πιο ώριμος.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι, αυτά τα πράγματα βγαίνουν ξέρεις, χωρίς να τα…
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, δεν κάθεσαι στο γραφείο κι έρχονται.
Γιάννης Οικονομίδης: Κάθε ταινία εκφράζει τον χρόνο σου, τη στιγμή που είσαι ως άνθρωπος.
Παρακολουθώντας την ταινία αυτό που μου έβγαλε είναι το χρέος μας. Το χρέος που έχω και στον χρόνο και στον θεό Χρήμα. Η αίσθηση του χρόνου του χρέους ήταν αυτό που ήθελες να περάσεις κι εσύ μέσα από τη Σπασμένη Φλέβα;
Γιάννης Οικονομίδης: Όχι, κατ’ ανάγκη. Δεν είναι μόνο η αίσθηση. Αυτό είναι ένας εξωτερικός παράγοντας, ο χρόνος. Ο πιο εσωτερικός παράγοντας σε σχέση με τον αγώνα αυτού του ανθρώπου είναι να ξεπλυθεί στο βλέμμα της γυναίκας του, να ξανά ανακτήσει την αξιοπρέπεια του. Αυτό είναι το βαθύτερο κίνητρο. Δηλαδή από τη μισή ώρα και μετά που του βάζει φωτιά στον κώλο και τον βγάζει έξω και αρχίζει δηλαδή και ανοίγει γκάζια και ανοίγει τον χαρακτήρα και προσπαθεί να φέρει λύση.
Αυτή η φράση της γυναίκας του «πούλησες την οικογένεια σου».
Γιάννης Οικονομίδης: Αυτό που του πετάει η γυναίκα, όπως είπες και εσύ πούλησες την οικογένεια σου. Άρα για να μπορεί να την ξαναδείς στα μάτια, θα πρέπει αυτό το πράγμα: να την κάνει να το πάρει πίσω.
Έψαχνα να βρω ας πούμε ατάκες, γιατί πάντα οι ταινίες σου έχουν ατάκες που μένουν και η μόνη ατάκα που εγώ εντόπισα -πέρα από την ατάκα του τέλους της ταινίας που δεν θα προδώσω – είναι αυτή το πούλησες την οικογένεια σου.
Γιάννης Οικονομίδης: Και αυτή η σκηνή είναι πάρα πολύ κομβική, γιατί είναι η σκηνή που του δίνει την κλωτσιά να βγει έξω και να ξεκινήσει τη μικρή αυτή Οδύσσεια.
Ο άχρηστος ή άπληστος Θωμάς – Βασίλης Μπισμπίκης για μένα έχει τρεις καταπληκτικές σκηνές. Αυτή που είπες με τη γυναικα του, την άλλη με την πρώην ερωμένη του και αυτή με την Μπέτυ ως Τζώρτζια πλάι στην πισίνα.
Γιάννης Οικονομίδης: Είναι οι τρεις σκηνές που θέλουν οι γυναίκες βλέποντας την ταινία να τον λιντσάρουν.
Είμαι βέβαιος.
Γιάννης Οικονομίδης: Να του πιουν το αίμα, να τον κατασπαράξουν. Οι γυναίκες θεατές εννοώ.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, ναι.
Βλέποντας αυτές τις σκηνές λυπήθηκα αυτές τις γυναίκες μα λυπήθηκα κι αυτόν. Έβλεπα σ’ αυτόν τον χαρακτήρα την αχρηστία μας. Σου λέω, τον σκεφτόμουν όλη την ώρα σαν τον άχρηστο Θωμά. Απόλαυσα τη σωματοποίηση στην ερμηνεία του, τον έβλεπα να καμπουριάζει να μικραίνει. Υπήρχε μια εσωτερικότητα, μια σιωπή στον ρόλο πέρα από φωνές και ένταση. Εσύ Μπέτυ τον δικό σου ρόλο τη δικιά σου ηρωίδα την συμπαθείς, την λυπάσαι;
Μπέτυ Αρβανίτη: Κοίταξε να δεις, εγώ πιστεύω ότι αυτή η ηρωίδα διεκδικεί το μερίδιο της στη ζωή και στον έρωτα, ερήμην ηλικίας, ερήμην συνθηκών, ερήμην των πάντων. Είναι ένα πρόσωπο με πάρα πολύ διάθεση για ζωή και νομίζω ότι αυτό πληρώνει τη διεκδίκησή της στη ζωή και τον έρωτα. Βέβαια ο τρόπος που φέρεται στα παιδιά της, ο τρόπος που τα αντιμετωπίζει είναι πραγματικός.
Έχεις έναν ωραίο οικονομιδικό μονόλογο εκεί που εξηγείς στον Θωμά τι τραβάς με τις κόρες αυτές.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, αυτές πώς τις λέγαμε; Κουφάλες;
Γιάννης Οικονομίδης: (γελώντας) Ναι οι αγάμητες, κουφάλες καργιόλες.
Μπέτυ Αρβανίτη: Δεν μπορείς να μιλάς έτσι για τα παιδιά σου κανονικά, αλλά συμβαίνουν αυτά εκεί έξω. Κι αυτή αυτό πληρώνει κατά κάποιον τρόπο.
Γιάννης Οικονομίδης: Πάνω σε αυτό που λέει η Μπέτυ, εγώ δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Αν πρέπει, αν μιλάνε έτσι για τα παιδιά τους, γιατί είναι ανθρώπινες σχέσεις που πίσω κρύβει προδοσία. Όταν μπουν οι διεκδικήσεις, τα χρήματα…
Μπέτυ Αρβανίτη: …όταν μπει κάτι πιο μεγάλο πιο δυνατό.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι, αυτό που κάνει τους ανθρώπους τελικά να οδηγούνται στο έγκλημα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, φυσικά να περάσουν όρια.
Γιάννης Οικονομίδης: Αυτά που χωρίζουν τους ανθρώπους.
Το τραγικό τελικά είναι ο θεός Χρήμα, αν το αντιμετωπίσω σαν μια τραγωδία αστική. Ο θεός Χρήμα που τα προκαλεί όλα αυτά και ας έρχεται η από μηχανής θεά Τζώρτζια και ας βοηθάει, δεν είναι ποτέ αρκετή.
Γιάννης Οικονομίδης: Ήθελα να σου πω ότι σε αυτήν την ταινία ο Βασίλης παίζει και σαν σώμα. Παίζει και πάρα πολύ σωματικά. Δηλαδή τόσο ακομπλεξάριστος με το σώμα του…
Μπέτυ Αρβανίτη: με την κοιλιά του.
Με την καμπούρα όταν τον μαλώνουν, που κλείνει…
Γιάννης Οικονομίδης: …που κλείνει, το πώς περιφέρεται στον χώρο. Χωρίς να σκέφτεται πώς φαίνομαι, πώς είμαι κτλ.
Μπέτυ Αρβανίτη: Δεν είναι καθόλου νάρκισσος.
Γιάννης Οικονομίδης: Τον έβλεπα στο μοντάζ και είχα μείνει, τον χαιρόμουνα. Σαν χορευτής να πούμε, δηλαδή μπαινόβγαινε μες στις σκηνές, δεν το βλέπεις εύκολα αυτό;
Μπέτυ Αρβανίτη: Καθόλου.
Σε όλους τους χαρακτήρες της ταινίας έβγαλες κάτι πολύ πιο ανθρώπινο αυτή τη φορά.
Γιάννης Οικονομίδης: Ήταν ο στόχος αυτός. Ήταν αυτή η ταινία να πάει σε ένα άλλο επίπεδο αναπαράστασης, σε ένα άλλο επίπεδο ρεαλισμού, σε ένα άλλο επίπεδο εκφοράς του λόγου.
Είχε μια άλλη πιο ποιητική προσέγγιση ο λόγος.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι αλλιώς οι φάτσες, αλλιώς το κάστινγκ, αλλιώς όλα. Να είναι όλο πιο αναγνωρίσιμο το περιβάλλον, οι χαρακτήρες…
…κάτι πιο οικείο στα μάτια μας ουσιαστικά κι όχι πολύ ακραίο ή γκροτέσκο.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι, ναι, και εντάξει, δεν ξέρω αν το πετύχαμε ή όχι, πάντως ο στόχος ήταν αυτός.
Εδώ σου λέω ένιωσα ότι είχα χρέος. Ανησύχησα ότι μπορεί να έχω χρέος μελλοντικά.
Γιάννης Οικονομίδης: Και ένιωσες ότι σε αφορά κιόλας αυτό που βλέπεις, κάπου θα πιάστηκες παιδί μου δεν μπορεί.
Αγχώθηκα. Έλεγα χρέος, έχω χρέος κάτι, κάτι που χρωστάω και μετά δεν το πήρα το χρέος ως προς το οικονομικό μόνο. Χρωστάω μια αγκαλιά σ’ αυτούς που αγαπώ ή έχω αγαπήσει. Χρωστάω, χρωστάμε γενικά. Γι’ αυτό μου έβγαλες εμένα μια αίσθηση του χρέους με τον άχρηστο Θωμά, αλλά που κυνηγάει να εξιλεωθεί.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι, ναι, χρωστάει την εξιλέωση απέναντι στην οικογένειά του. Όντως. Και ένα άλλο πολύ σοβαρό θέμα της ταινίας υπέρτατη αστική υποκρισία.
Μπέτυ Αρβανίτη: Α, ναι!
Ναι των νοτίων προαστίων που έπιασες.
Γιάννης Οικονομίδης: Εντάξει αυτή θα τη βρεις παντού απλά τυχαίνει η ιστορία μας να μιλάει γι’ αυτούς. Υπάρχει και αστική και μικροαστική και εργατική και προλεταριακή υποκρισία.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, ακριβώς.
Γιάννης Οικονομίδης: Αν πούμε ότι έχουμε προλετάριους, δηλαδή και αρχοντική και πολιτική υποκρισία, είναι ένα θέμα μεγάλο.
Μπέτυ Αρβανίτη: Και μιας και μιλάμε για υποκρισία, ήθελα να πω και αυτό το πολύ ενδιαφέρον από υποκριτικής πλευράς των ερασιτεχνών. Δηλαδή το πόσο ωραία παίξαμε. Εγώ «τρελάθηκα». Καταφέρνει να βγάλει την αλήθεια από τα πρόσωπα και είναι καταπληκτικό αυτό.
Ας πούμε ο ρόλος σου στα δικά μου μάτια ήσουνα την περίοδο του ΠΑΣΟΚ. Έχουμε λεφτά.
Μπέτυ Αρβανίτη: Σωστό.
Ο πατέρας του το ίδιο και έχω τον Νεοέλληνα τον σημερινό που θα μπορούσε να είναι ο φίλος μου, ο οποίος πώς τα έκανε έτσι; Και έχω και τα παιδιά που είναι πιο νέα γενιά που σε πιάνει μια θλίψη. Κατάφερες να παγιδεύσεις, καταγράψεις σε αυτή την ταινία όλη τη νέα νεοελληνική κοινωνία από τα 80s μέχρι και το σήμερα.
Γιάννης Οικονομίδης: Έπιασες κάτι που με απασχολεί αυτόν τον καιρό. Αυτό που λες δηλαδή τώρα με αφορμή δύο τραγούδια. Αυτό που λες το έπιασες πάρα πολύ ωραία. Το είπες δηλαδή τώρα πριν λίγο. Δηλαδή από τη μία είναι το τραγούδι Σπασμένη φλέβα του ΛΕΞ και Kepler is Free το οποίο, κατά τη δική μου γνώμη κάνει βαθύτερο λιγκ με αυτό το εμβληματικό κατά την άποψή μου, σπουδαίο τραγούδι του ’81, Μούτσης Μπέλλου σε στίχους Τριπολίτη, την Νταλίκα. «Ζόρικος κρεμανταλάς ο καιρός που κουβαλάς». Είναι σαν ο ήρωας για τον οποίο μιλάει ο ΛΕΞ είναι ο γιος αυτού για τον οποίο μιλάει η Μπέλλου και ο Τριπολίτης στην Νταλίκα. «Τώρα απόκτησες καβούκι και αμάξι σπορ μοντέλο, τώρα σκάλωσες στο λούκι κι είσαι αλλιώτικο καπέλο»…«τώρα μάγκωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυάλα» λέει ο στίχος της Νταλίκας και ο ΛΕΞ σήμερα «κάποτε υπήρξα βασιλιάς και κατουρούσα την πλέμπα, ως που είδα στον καθρέπτη μια σπασμένη φλέβα»…«δεν με αγγίζουνε της κόρης μου τα κλάματα, δεν πάω σπίτι έχω δουλειά ως τα χαράματα, το φως του ήλιου αφήνει πάνω μου εγκαύματα». Η Νταλίκα του 1981 και 40 τόσα χρόνια μετά, ένα άλλο τραγούδι έρχεται να συνομιλήσει με αυτή τη δεκαετία. Ο οποίος έχει καταστραφεί νομίζει ότι όλοι του χρωστάνε. Τα έχει χάσει όλα και είναι υπεροπτικός. Εννοείται, υπάρχουν κι άλλα αντίστοιχα τραγούδια ενδιάμεσα που μιλάνε για το μέγα ελληνικό θέμα αλλά και τη μεγάλη ελληνική ξεφτίλα και τον μεγάλο Έλληνα…
…μαλάκα, ο εθνικός μαλάκας.
Γιάννης Οικονομίδης: Ο οποίος όμως φέρνει και καταστροφή, καταστρέφει. Το λέμε έτσι απλά μαλάκα δηλαδή, αλλά χωράει πολλά επίθετα μέσα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Αυτό θα πει πολιτική ταινία πάντως.
Είναι και πολιτική ταινία η Σπασμένη Φλέβα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Βεβαίως είναι, δεν το συζητάμε πολιτική ταινία είναι, αλλά έχει και στοιχεία αρχαίας τραγωδίας.
Γιάννης Οικονομίδης: Βέβαια το βαθύτερο σε επίπεδο δραματουργικό ιστορίας είναι αυτό. Τώρα από κει και πέρα υπάρχουν πολλά επίπεδα. Σαφώς υπάρχει και ένα κοινωνικό πολιτικό ανθρωπολογικό.
Πάντως δεν κρύβεις όλον αυτόν τον κακό εαυτό της Ελλάδας που θέλω να κρυφτεί. Δεν πας στην ωραιοποίηση.
Γιάννης Οικονομίδης: Μα ο ρόλος μας ποιος είναι; Να κρύβουμε πράγματα;
Ποιο είναι το χρέος σου ως σκηνοθέτης, ως καλλιτέχνη, ως δημιουργός;
Γιάννης Οικονομίδης: Ο ρόλος μας, εμάς και της Μπέτυς που είναι ηθοποιός, είναι να επιλέγουμε έργα, είναι να φωτίζουμε τα σκοτάδια. Προσπαθούμε να ρίξουμε φως…
Μπέτυ Αρβανίτη: …σε αυτό που εμείς θεωρούμε σε αυτό που πιστεύουμε.
Γιάννης Οικονομίδης: Με την ευαισθησία και τις κεραίες του καλλιτέχνη. Δεν είμαστε τώρα κάθε τρεις και λίγο να βγαίνουμε και να λέμε. Άλλο το πώς τα λες και άλλο πώς τα λες με ένα έργο τέχνης. Ένα έργο τέχνης μιλάει αλλιώτικα. Αλλιώς τοποθετείται μια ταινία, ένα θεατρικό έργο, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο.
Μπέτυ συμφωνείς και εσύ αυτό είναι το χρέος ως καλλιτέχνης;
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι αν και εγώ δεν το βλέπω ως χρέος.
Γιάννης Οικονομίδης: Το χρέος να μην γλείφεις, αυτός είναι ο σκοπός είναι το καθήκον του καλλιτέχνη. Το χρέος του όμως είναι να μην είναι πουλημένος.
Μπέτυ Αρβανίτη: Το χρέος σου είναι να είσαι αληθινός…
Γιάννης Οικονομίδης: …αληθινός, να μην τα παίρνει και να αλλάζει ξαφνικά το μοτίβο. Να μην κάνει πίσω συνέχεια υποχωρήσεις και εν τέλει να μην λέει ψέματα, Να μην γίνεται καραγκιόζης της εξουσίας.
Νιώθεις περήφανος για τη Σπασμένη Φλέβα;
Γιάννης Οικονομίδης: Νιώθω περήφανος για όλη την ομάδα. Γιατί το σινεμά είναι συλλογική δουλειά και αυτή είναι η ομορφιά και η καύλα. Είναι ότι είναι μια ομάδα ανθρώπων και μπροστά από την κάμερα και πίσω από την κάμερα και πριν από το σενάριο, οι παραγωγοί. Η ταινία έχει ιδιωτικά λεφτά. Είναι ένας κόσμος που με εμπιστεύτηκε και έβαλε τα λεφτά του.
Πόνταραν πάνω σου.
Γιάννης Οικονομίδης: Πόνταραν στο να κάνουμε μια καλή ταινία, να έχουμε μια ταινία που θα τη δει ο Έλληνας, που θα αφορά, θα είναι επιδραστική στο μέλλον, μακάρι. Θα συγκινήσει, θα προβληματίσει, θα μετατοπίσει, θα ταρακουνήσει. Όλα αυτά, δεν είναι ότι πόνταραν για να βγάλουν λεφτά.
Μπέτυ Αρβανίτη: Την πιστέψανε.
Γιάννης Οικονομίδης: Πιστέψανε σε όλο το εγχείρημα, στο ότι πάμε να κάνουμε κάτι το οποίο θα ενταχθεί στο σώμα του ελληνικού πολιτισμού. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους.
Μπέτυ Αρβανίτη: Σωστά!
Υπήρχαν στιγμές που έλεγα ναι, αυτή η ταινία μάλλον θα μπει και στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Πώς είχαμε την Ευδοκία του Δαμιανού που άλλαξε τη ματιά.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι!
Πώς είχαμε το Σπιρτόκουτο σου τότε που το ‘κανε αυτό το μαγικό και αρχίσαμε να ακούμε το σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος σαν όρος, σαν αντιπαράθεση.
Γιάννης Οικονομίδης: Το είπανε κι άλλοι αυτό που είδαν την ταινία ότι θα είναι σαν το Σπιρτόκουτο, είναι ενα δεύτερο Σπιρτόκουτο 25 χρόνια μετά. Εγώ δεν μπορώ να το πω αυτό.
Το μοντάζ επίσης πολύ δυνατό, η διαδρομή του ήρωα και φυσικά το τέλος.
Μπέτυ Αρβανίτη: Εκείνο που σου συνέβη και σένα, ακόμα και σε μένα που συμμετείχα όταν τελείωσε η προβολή, για πάρα πολύ χρόνο ζούσα υπό την επήρεια. Δηλαδή δεν είναι μια ταινία που φεύγεις και πας να γλεντήσεις. Μπορεί να πας να γλεντήσεις, αλλά την κουβαλάς. Κάτι συμβαίνει που την κουβαλάς. Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο. Πιστεύω ότι δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορη αυτή η ταινία.
Κι ούτε και να θυμώσεις με τον Οικονομίδη, όπως εύκολα κάνεις στις άλλες του ταινίες. Εντάξει, πολύ βρισίδι, πολύ αυτό, πολλές φωνές. Εδώ βρήκες ένα ζύγι.
Μπέτυ Αρβανίτη: Όχι, όχι, είναι ουσιαστική η ταινία και εντυπωσιάστηκα και πάρα πολύ από από κάποιες ερμηνείες ηθοποιών και όχι μόνο ηθοποιών δηλαδή και των ερασιτεχνών.
Αν έπρεπε να βρω κάποιους ρόλους που με εντυπωσίασαν ήταν η καντινιέρισα και η σκηνή της με τον άντρα της στο υπόγειο που θα δουν οι θεατές. Αυτή η σκηνή Μπόλεκ και Λόλεκ. Υπήρχαν αλήθεια σκηνές που ήταν δύσκολες στο γύρισμα;
Γιάννης Οικονομίδης: Υπήρχαν. Μια σκηνή πάρα πολύ δύσκολη, αυτή του υπογείου. Μια άλλη σκηνή ήταν της Μπέτυς με τον Βασίλη στην κουζίνα, γιατί πιάστηκα απροετοίμαστος κι εγώ και ο Βασίλης πιο πολύ. Εκείνη τη μέρα την ψάχναμε λίγο τη σκηνή. Να ‘ναι καλά κι ο Βασίλης που με ανέχτηκε να του δίνω διάφορες κατευθύνσεις. Κάνε αυτό, κάνε εκείνο. Κάνε και το άλλο. Δες το από κει και να ‘ναι καλά κι η Μπέτυ που μας ανέχτηκε και τους δύο.
Μπέτυ Αρβανίτη: Έλα καλέ τώρα τί είναι αυτά που λες.
Γιάννης Οικονομίδης: 10 ώρες εκεί μέχρι να το βρούμε, αλλά τελικά την πήραμε τη σκηνή και από τις πιο δυνατές σκηνές της ταινίας, εκεί φοβήθηκα. Στη σκηνή με την Κεχαγιόγλου, τη βασική σκηνή της κόντρας του ζευγαριού. Κι αυτή ήταν μία σκηνή μάνα που λέμε στο σινεμά. Πολύ ζόρικη σκηνή.
Μπέτυ Αρβανίτη: Η Μαρία ήταν εξαιρετική.
Γιάννης Οικονομίδης: Ήταν μια σκηνή πάνω από τις προσδοκίες μου που βγήκε δηλαδή, δεν το περίμενα και ήταν και η πρώτη λήψη. Κάναμε ένα πρώτο τεχνικό take και μετά βγήκε. Γιατί είναι πολύ καλοί και οι δύο εκεί. Όλο το συνεργείο είχε πάθει, είχε πάθει πλάκα δηλαδή. Και μετά την ξαναγυρίσαμε, έκανα και κάτι κοντινά αλλά τα πέταξα, ούτε πήγα δεύτερη φορά. Δεν μπορούσε να επαναληφθεί αυτό. Πολύ καλή μαθήτρια η Μαρία, ήρθε πολύ διαβασμένη, οργανωμένη και μας πήρε το κεφάλι. Μια άλλη δύσκολη σκηνή ήταν η τελευταία της Μπέτυς που είχαμε τον καιρό εναντίον μας. Θυμάσαι;
Μπέτυ Αρβανίτη: Πώς δεν θυμάμαι ήταν κρύο.
Γιάννης Οικονομίδης: Ξαφνικά άρχισε να βρέχει, μια δύσκολη σκηνή. Ήταν όλη πάνω στην Μπέτυ εξωτερική νύχτα. Κρύο. Δύσκολες σκηνές αυτές. Και δύσκολη ήταν και στην ιστορία, γιατί αυτή η σκηνή έπρεπε να την πάρουμε. Έπρεπε να βγει 100%, αν δεν έβγαινε 100%.
Εγώ γι’ αυτό τη λέω από μηχανής θεά με τους όρους της τραγωδίας. Γιατί δίνει μια λύση; Ναι, ήταν για μένα σημαντική σκηνή αυτή.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ναι, αλλά δεν καλύπτει την κατάσταση.
Ποτέ δεν είμαστε αρκετοί Μπέτυ όσο κι αν αγαπάμε.
Γιάννης Οικονομίδης: Δίνει κι ένα ωραίο touch η παρουσία της Τζώρτζιας μέσα στην ταινία και οι σκηνές της που νομίζω ότι την ανεβάζουν.
Νόμιζα στην αρχή διαβάζοντας το δελτίο τύπου ότι είναι μια κυρία των νοτίων προαστίων που θα τις φάει τα λεφτά μα στην ταινία είδα το παραπάνω, είδα και έρωτα, είδα και την αγωνία του ανθρώπου να αγαπηθεί.
Γιάννης Οικονομίδης: Ο Βασίλης δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει, όταν χτίζαμε τον χαρακτήρα του και φτιάχναμε το σενάριο στις πρόβες και το εξελίξαμε ότι ο Αλεξόπουλος τη γουστάρει την Τζώρτζια, τη γουστάρει. Δεν έπαψε ποτέ να το λέει και όντως το πήγε από εκεί και έγινε πολύ ωραίο.
Μπέτυ Αρβανίτη: Δεν έγινε καρικατούρα.
Γιάννης Οικονομίδης: Δεν έγινε φθηνός ζιγκολό.
Ούτε η φραγκάτη κυρία που θέλει κάποια συντροφιά.
Γιάννης Οικονομίδης: Η βιτσιόζα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Υπήρχε μια σχέση.
Και εξαφανίζεται απότομα η Τζώρτζια.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι, αλλά δεν είναι φοβερή σκηνή που είναι στο άδειο σπίτι. Νύχτα πάει που είναι οικιακή βοηθός και την αναζητά; Κι έχει μια αμηχανία όμως ο Βασίλης… εκεί υπάρχει μια σιωπή.
Πρέπει να ξαναπάρεις την Μπέτυ σε ταινία, γιατί πρέπει να την ξαναδούμε.
Γιάννης Οικονομίδης: Κοιτά αν υπάρχει ρόλος πάντα αυτό είναι το θέμα. Μπορεί να είναι κάτι τελείως διαφορετικό, γιατί την έχω δει να κάνει κι άλλα πράγματα τώρα…
Πώς λειτουργείς εσύ γιατί σου ‘ρχονται υποθέτω πάρα πολλοί άνθρωποι και σου λένε θέλω να παίξω σε ταινία σου.
Γιάννης Οικονομίδης: Και πάρα πολλοί ηθοποιοί που στεναχωριούνται που δεν τους έχω πάρει σε καινούργια ταινία. Αλλά ξέρεις πρέπει να υπάρχει ο ρόλος.
Μπέτυ Αρβανίτη: Αλίμονο.
Γιάννης Οικονομίδης: Κοίτα να δεις, έχουμε δουλέψει πια. Με ανθρώπους που δουλεύω και επειδή έχει καταλάβει λίγο και τον τρόπο μου η Μπέτυ, τον κώδικά μου, την έχω γνωρίσει, έχουμε γίνει φίλοι τώρα, η σχέση μας δεν είναι αυτή που ήταν πριν μπούμε σε όλη αυτή την περιπέτεια. Θεωρώ ότι είναι ένας κόσμος ο οποίος ανά πάσα στιγμή είναι κοντά μου, δηλαδή οτιδήποτε χρειαστεί.
Μπέτυ Αρβανίτη: Όπως και στο θέατρο και εγώ δουλεύω πολύ συχνά με τους ίδιους, γιατί αποκτάς ένα κώδικα.
Γιάννης Οικονομίδης: Έχεις εξελίξει έναν τρόπο δουλειάς. Να, τώρα σε αυτή την ταινία είναι η Μαρία Καλλιμάνη που ήταν πρωταγωνίστρια στον Μαχαιροβγάλτη. Είναι τώρα για μιάμιση σκηνή κι όμως η Μαρία ήρθε. Αυτό είναι πολύ όμορφο να συμβαίνει γιατί βλέπεις μια ομάδα ανθρώπων, η οποία προχωρά χωρίς ματαιοδοξίες και ιδιοτροπίες. Πάμε όλοι να κάνουμε σινεμά, γιατί πιστεύουμε στην ιδέα, πιστεύουμε σε έναν άνθρωπο. Δεν γίνεται γιατί δεν έχουμε και καμία βιομηχανία τώρα, μια βιοτεχνία είμαστε. Βιοτεχνικό είναι το σινεμά και είναι ωραίο να βλέπεις μια ομάδα να προχωράει και ο καθένας από εκεί που μπορεί στην ουσία να βοηθά να γίνει μία ταινία και άμα είναι και καλή ακόμα καλύτερα.
Πες μου μια οδηγία χρήσης για να παρακολουθήσω αυτήν την ταινία ως σκηνοθέτης της.
Γιάννης Οικονομίδης: Θα σου έλεγα να μην χάσεις ούτε ένα καρέ. Να μην μπαίνει να πάρει τη θέση του και να κάτσει στο κάθισμα του και να έχουν αρχίσει οι τίτλοι. Πριν τους τίτλους, πριν σβήσουν τα φώτα. Η ταινία ξεκινάει από το πρώτο καρέ. Και τελειώνει στον τελευταίο τίτλο, γιατί εκεί τελειώνει και το τραγούδι.
Μετά την ατάκα του Μπισμπίκη στο τέλος. Έχεις κι ένα τραγούδι δόξα τω Θεό είναι ΛΕΞ που σε αναγκάζει να δεις κι όλους τους συντελεστές.
Γιάννης Οικονομίδης: Εντάξει είναι κομματάρα.
Η ταινία βγαίνει 27 Νοεμβρίου Πέμπτη. Δεν έχεις υποθέτω ανησυχία για τα εισιτήρια και όλα αυτά.
Γιάννης Οικονομίδης: Έχω μια αγωνία και θέλω η ταινία να συναντήσει το κοινό της που θεωρώ ότι το κοινό της αυτή τη φορά είναι μεγάλο, γιατί αυτή η ταινία αφορά. Έχει πολλά πράγματα που αφορούν πάρα πολλούς. Από κει και πέρα ιδιαίτερη αγωνία δεν έχω, γιατί έχω μια βαθιά πεποίθηση και πίστη ότι…
Μπέτυ Αρβανίτη: …ότι έχουν κάνει πολύ καλή ταινία.
Γιάννης Οικονομίδης: Ναι, πιστεύω τα καταφέραμε και κάναμε μια όχι μόνο καλή ταινία και μια πολύ βαθιά σοβαρή ταινία.
Μπέτυ Αρβανίτη: Μια σοβαρή ταινία που την πιστέψαμε όλοι.
Γιάννης Οικονομίδης: Μια ταινία που έχει ανάγκη ο Έλληνας. Μια ταινία δηλαδή που θα την δει με δέος και σεβασμό.
Μπέτυ Αρβανίτη: Έτσι είναι.
Γιάννης Οικονομίδης: Που αυτή η ματιά, αυτό το βλέμμα λείπει προς τον ελληνικό κινηματογράφο. Καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Καταλαβαίνω, αφού σκέφτομαι, πρέπει κάποια στιγμή να κάνεις κάτι πολιτικό. Εννοώ κάτι που να συμβαίνει μέσα στη Βουλή κάτι σε σχέση με τον πολιτικό κόσμο.
Γιάννης Οικονομίδης: Πρέπει να ‘ρθει ο καιρός να μας ξανά σεβαστούν, ο κόσμος. Τους καλλιτέχνες και πιο ειδικά τους κινηματογραφιστές κτλ. Αλλά να σεβαστούν, όχι γιατί φωνάζουμε πάρα πολύ και κάνουμε θόρυβο ή γιατί παίρνουμε περγαμηνές δεξιά αριστερά. Ή είμαστε στη μόδα ή μέσα στο κύμα ή στην ατζέντα και δεν ξέρω τι. Να μας σεβαστούν βαθιά, γιατί απηχούμε αγωνίες, φωτίζουμε ζητήματα, δείχνουμε πράγματα, ευαισθησίες, ξέρεις και με έναν τρόπο που να εμπνέει.
Να φύγουμε από το ψυχαγωγώ και να μπούμε στην ουσία της ψυχοθεραπευτικής ψυχαγωγίας. Το να βγαίνω από μια παράσταση ή από μια ταινία και παίρνω τους προβληματισμούς μαζί μου για λίγες ώρες έστω.
Μπέτυ Αρβανίτη: Ε, ναι, Μα έτσι αξίζει τον κόπο να κάνουμε αυτή τη δουλειά, γιατί αλλιώς είναι μαζοχισμός.
Γιάννης Οικονομίδης: Θέλει ένα ρίσκο, μια τόλμη το πράγμα. Δεν γίνεται να παίζεις με σημαδεμένη τράπουλα.
Μπέτυ Αρβανίτη: Να μην καταλάβουμε τίποτα από αυτή τη ζωή που ζούμε;
Γιάννης Οικονομίδης: Να αυτοχαϊδέυεσαι και να κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις; Να κλείσουμε και με αυτό. Αυτή τη στιγμή αυτό που συμβαίνει στον ελληνικό πολιτισμό είναι ότι οι μόνοι αιματοδότες του, δηλαδή που χορηγούν, είναι φορείς οργανισμοί μη κρατικοί που η ουσία τους είναι να κοιτάνε το κέρδος και να υπερκοστολογούν τους συμπολίτες μας και εμείς καθόμαστε και δεν λέμε τίποτα. Το ανεχόμαστε. Το είδες μέσα στην ταινία εμείς δεν φοβόμαστε, μιλάμε και για τις τράπεζες και για την αστυνομία και για όλα αυτά που μας ταλαιπωρούνε, δηλαδή λέμε την αλήθεια με λίγα λόγια.
Πηγή: elculture
Σχετικά άρθρα
- Unique Post
Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Τελευταία νέα
