Εμείς και εσείς σε επαφή
Δεν μιλάμε για το “Redline”
31/01/2026 - 07:00
Στο μακρινό μέλλον, όταν τα αυτοκίνητα εγκαταλείπουν τους τροχούς για να πετάνε στον αέρα, υπάρχουν ακόμα οι τρελοί που συμμετέχουν σε αγώνες δρόμου.
Ο κανόνας για το Redline είναι ο ίδιος με του Fight Club: Δεν μιλάμε για το Redline. Κυρίως, δεν μιλάμε γιατί και το ίδιο, σεναριακά, δεν έχει πολλά να πει. Το σενάριο με το ζόρι πρέπει να φτάνει τις πέντε σελίδες. Αν κάποιος μιλήσει για το Redline το αδικεί, γιατί καμιά περιγραφή της πλοκής δεν θα καταφέρει να μεταφέρει το πραγματικό φιλοσοφικό ερώτημα της ταινίας. Πόσο γρήγορα μπορούμε να πάμε; Και γι’ αυτό, ίσως, το Redline είναι καλτ ταινία. Γιατί κανείς δεν μιλάει γι’ αυτό. Όλοι όσοι το είδαμε κάπου τυχαία το ανακαλύψαμε, ίσως κάποιος δεν τήρησε τον κανόνα και το ψιθύρισε στο αυτί του διπλανού του, αλλά στην τελική και τι θα του είπε;
«Έχεις δει το Redline;»
«Το ποιο;»
«Πωω, φίλε, χάνεις! Έχει καταπληκτικό animation. Πρέπει να το δεις».
«Πλοκή;»
404 Not Found
Δυστυχώς έτσι πάνε οι συζητήσεις όταν συλλογικά έχουμε μάθει να κρίνουμε τις ταινίες μονάχα από τις ιστορίες που λένε. Δεν λέω ότι το σενάριο δεν είναι σημαντικό κομμάτι μιας ταινίας, λέω ότι δεν είναι το μόνο κομμάτι, και όποιος κρίνει μια ταινία βάσει της πλοκής της, πιθανότατα χάνει το σημαντικότερο κομμάτι, το πώς λέει ό,τι λέει. Ακόμα και οι περιγραφές της ταινίας στα διάφορα site δεν ξέρουν τι να πουν γι’ αυτό. «Μια ιστορία για τον πιο δημοφιλή αγώνα ταχύτητας, το Redline, και τους διάφορους οδηγούς που διαγωνίζονται σε αυτόν», λέει το IMDb και λίγο πολύ όλοι λέμε «Α, δηλαδή είναι αθλητική ταινία» και έχει χαθεί το νόημα.
Το Redline κυκλοφόρησε το 2009 σε σκηνοθεσία του Takeshi Koike, έπειτα από μια επταετή παραγωγή που σχεδόν χρεοκόπησε το στούντιο. Μια ταινία-πρόλογος με τίτλο Trava: Fist Planet κυκλοφόρησε το 2003 (υπάρχει στο YouΤube). Στο Redline κάθε κίνηση, κάθε απόφαση, τόσο των χαρακτήρων όσο και των συντελεστών της ταινίας, είναι για να πάμε πιο γρήγορα. Να πάμε πιο γρήγορα με τα πόδια, να πάμε πιο γρήγορα σε ένα αμάξι δίχως ρόδες· κάθε γραμμή που έχει τραβηχτεί στο σχέδιο αναδεικνύει τις εξωφρενικές ταχύτητες. Κάθε μοχλός, κάθε κουμπί που πατάνε οι χαρακτήρες κάνει τα αμάξια τους να πετάνε με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Αυτά τα κουμπιά και οι μοχλοί δεν ξέρουμε ποτέ τι κάνουν, αλλά ο σκοπός είναι ξεκάθαρος, είναι η σιωπηλή συμφωνία που έχει γίνει μεταξύ σκηνοθέτη και θεατών στο πρώτο δεκάλεπτο. «Εγώ σε κάθε καρέ θα αυξάνω ταχύτητα και εσύ δεν θα κάνεις ερωτήσεις. Ξέρεις ποιος είναι ο σκοπός». Ο σκοπός είναι να φτάνουμε την κορύφωση ξανά και ξανά, να αισθανόμαστε πως και εμείς οι ίδιοι μπορούμε να γκρεμίσουμε τοίχο μόλις δούμε μερικά λεπτά από το έργο.
Αλλά η ταχύτητα είναι μόνο ένα από τα κομμάτια του παζλ στον πυρήνα, μετά έρχεται το πώς αναδεικνύουμε την κίνηση. Πώς αυτοί οι χαρακτήρες, που πάνε τόσο γρήγορα, μπορούν να πείσουν τον θεατή ότι όντως τρέχουν σε αυτές τις ταχύτητες; Δύο λέξεις: κινούμενο σχέδιο. Σίγουρα έχει πινελιές από CGI εδώ κι εκεί, αλλά είναι πινελιές που υπογραμμίζουν το σχέδιο, το ενισχύουν, δεν το υποβαθμίζουν. Το Redline είναι μια ταινία που μπορεί να ζωντανέψει μονάχα από το κινούμενο σχέδιο, οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια με ζωντανούς ηθοποιούς ή αποκλειστικά με 3D animation, δεν θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Ταινίες που έχουν προσπαθήσει να αναδείξουν γρήγορες ταχύτητες, όσο επιτυχημένες και να είναι, φαίνονται πάντα πιο αργές συγκριτικά με το Redline.
Το μοντάζ είναι ο αφανής ήρωας του έργου, γιατί ελέγχει τον ρυθμό, και το soundtrack, είναι ο βοηθός του που δεν αφήνουν δευτερόλεπτο να χαθεί στις σκηνές δράσης δίχως ο θεατής να μην κάνει head-banging σαν να βρίσκεται σε συναυλία. Αλλά επειδή εδώ μιλάμε για μια διαγαλαξιακή όπερα, είναι εξίσου σημαντικό να παρατηρήσουμε τις στιγμές ησυχίας που προσφέρει το Redline, οι οποίες, αν και μετρημένες στα δάχτυλα, είναι αυτές που παγώνουν τον χρόνο και μας κρατούν την ανάσα λίγο πριν τα αυτοκίνητα φτάσουν στη γραμμή του τερματισμού. Εκεί που βομβαρδιζόμαστε από εκρήξεις, κινητήρες και λάστιχα να τσιρίζουν καθώς καίγονται στην άσφαλτο, σιωπή! Και μετά ακολουθεί η εκκωφαντική έκρηξη που σηματοδοτεί το τέλος της κούρσας.
Αν και το χαρακτηριστικό του Redline είναι το γρήγορο animation και οι σκηνές δράσης στην αρχή και το τέλος της ταινίας, υπάρχει και η δεύτερη πράξη στη μέση που βρίσκεται και το δίκοπο μαχαίρι, διότι από τη μία προσφέρει καταπληκτική κοσμοπλασία, γεμάτη παράξενους εξωγήινους και μικρές φέτες ζωής από την καθημερινότητά τους, και από την άλλη σέρνεται σεναριακά και ρυθμικά. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τη φράση «δεν γίνεται τίποτα», γιατί δεν το πιστεύω αυτό -τίποτα δεν γίνεται στις καθημερινές σαπουνόπερες που παίζονται στις 20:00 το βράδυ-, καθώς όποια ταινία χρησιμοποιεί τόσο εξαιρετικά το mise-en-scène, πάντα έχει κάτι να πει, αλλά από την άλλη δεν πιστεύω ότι διαχειρίζεται και τέλεια τον χρόνο της, και για μια ταινία όπου σκοπός της είναι πάντα να πηγαίνει γρηγορότερα, η έλλειψη της ταχύτητας είναι αισθητή από τη δεύτερη πράξη που είναι γεμάτη κοινοτοπίες δίχως δράση για να ισορροπήσει λίγο τον ρυθμό.
Το mise-en-scène είναι το στήσιμο της σκηνής· ό,τι τοποθετείται στρατηγικά μπροστά από την κάμερα (σκηνικά, κοστούμια, φωτισμός, αντικείμενα κλπ.) που βοηθάνε στην έκφραση του οράματος του σκηνοθέτη. Το Redline βρίθει με λεπτομέρεια. Τα ρούχα που φοράνε, τα εξωγήινα φαγητά που τρώνε, τα αμάξια που οδηγούν, όλοι οι διαφορετικοί εξωγήινοι και οι ιδιαιτερότητές τους σε άλλη ταινία θα ήταν το επίκεντρο λόγω της δουλειάς που έχει πάνω στις λεπτομέρειες, αλλά εδώ είναι όλοι κομπάρσοι που δίνουν ζωή και βάθος σε έναν άγνωστο κόσμο και ας τους βλέπουμε μόνο για μερικά δευτερόλεπτα. Ο μόνος τρόπος για να παρατηρήσουμε όλες τις λεπτομέρειες είναι να δούμε την ταινία σε πιο αργή ταχύτητα.
Με πιο απλά λόγια, δεν υπάρχει άλλη ταινία σαν το Redline. Θα μπορούσε να είναι το δικό του ξεχωριστό είδος, γιατί πουθενά αλλού δεν έχουμε δει μια κούρσα με αυτοκίνητα ενώ από πάνω γίνεται μια αστρομαχία με διαστημόπλοια. Το Redline έσπασε πρώτο το φράγμα του ήχου, ώστε να μπορούμε να έχουμε σήμερα ταινίες κινουμένων σχεδίων με παρόμοιο ρυθμό όπως τα Spider-Verse, γιατί όπως και στη δύση, έτσι και στην ανατολή, δεν γυρίζονται συχνά ταινίες που δεν είναι βασισμένες πουθενά, ώστε το στούντιο από πίσω να είναι σίγουρο ότι θα βγάλει τα λεφτά του. Το Redline παραμένει ένα τολμηρό εγχείρημα με απαράμιλλη αισθητική και ένας θρίαμβος για το κινούμενο σχέδιο.
Δεν μιλάμε για το Redline… το βλέπουμε!
Πηγή: elculture
Σχετικά άρθρα
Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Πολιτισμός και Ψυχαγωγία
