“Pluribus” του Βινς Γκίλιγκαν: Ο νέος Οιδίποδας είναι η Κάρολ από το Νιου Μέξικο;

02/12/2025 - 19:12

Πάντοτε διαφωνούσα με την άποψη ότι πλέον δεν μπορεί να υπάρξει κάτι πραγματικά πρωτότυπο στον χώρο της αφηγηματικής τέχνης, παρά μόνο διασκευές και παραλλαγές. Είναι αναμφίβολα αλήθεια το ότι έχουν πια επινοηθεί τόσες πολλές ιστορίες κάθε είδους που το να συναντήσεις κάτι καινούριο είναι αρκετά σπάνιο. Είναι επίσης γεγονός ότι τίποτα δεν δημιουργείται σε κενό, πάντοτε μπορούν να διαπιστωθούν επιρροές, ομοιότητες, αποχρώσεις. Όμως η ανθρώπινη δημιουργικότητα ήταν είναι και θα είναι ριζοσπαστική και ανεξάντλητη. Πάντοτε θα εμφανίζονται, έστω και πιο αραιά, πρωτότυπες αφηγήσεις. Ας πάρουμε το παράδειγμα του Pluribus.

Η νέα δημιουργία του Βινς Γκίλιγκαν (δημιουργού των Breaking Bad και Better Call Saul) τον φέρνει για πρώτη φορά στο πεδίο της επιστημονικής φαντασίας και της αινιγματικής παραβολής. Ο Γκίλιγκαν είχε ήδη επιδείξει αξιοθαύμαστη καινοτομία στην αφηγηματική προσέγγιση των σεναρίων του με εκτενείς περιγραφικές σεκάνς μίας διαδικασίας ή παράξενων πλάνων που αρχικά δεν έμοιαζαν κατανοητά μέχρι που η πλοκή αποκάλυπτε το πλαίσιο που τα νοηματοδοτούσε.

Όμως στην περίπτωση του Pluribus, ο Γκίλιγκαν επινόησε μία εντελώς φρέσκια ιδέα που προσφέρεται για μια σειρά από ερμηνείες, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποικιλοτρόπως, αφού ο κάθε τηλεθεατής μπορεί να δει σε αυτήν και κάτι διαφορετικό. Με αυτό δεν εννοώ ότι πρέπει σώνει και καλά να σας αρέσει αυτή η ιδέα του Γκίλιγκαν, ούτε και ότι δεν υπάρχουν παραδείγματα από το παρελθόν που θυμίζουν τη βασική αρχή της ιδέας του. Όμως εξ’ όσων τουλάχιστον εγώ μπορώ να θυμηθώ, δεν υπάρχει μία αντίστοιχη κεντρική σεναριακή ιδέα σαν αυτήν. Δεν νομίζω ότι κάνω spoiler αν την περιγράψω, αφού αποκαλύπτεται στο πρώτο μόλις επεισόδιο.

Ένας ιός ξεφεύγει από ένα εργαστήριο και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εξαπλώνεται παγκοσμίως και ολοκληρωτικά. Από τον συνολικό πληθυσμό της γης μόνο έντεκα άτομα δείχνουν να έχουν ανοσία σε αυτό τον ιό. Μεταξύ αυτών είναι και ο κεντρικός χαρακτήρας της σειράς η Κάρολ, μία συγγραφέας ευπώλητων ρομάντζων φαντασίας από το Νιου Μέξικο, την οποία και υποδύεται η Ρία Σίχορν (την οποία γνωρίσαμε στο Better Call Saul). Μέχρι εδώ όλα μοιάζουν λίγο πολύ γνώριμα. Όμως αυτό που διαχωρίζει την ιδέα του Γκίλιγκαν από παρόμοια σενάρια είναι το τι ακριβώς συνέπειες έχει αυτός ο ιός: το σύνολο της ανθρωπότητας αποκτά ενιαία συνείδηση, σαν κομμάτια ενός ενιαίου συνόλου. Όλοι συνεργάζονται, μοιράζονται τεχνογνωσία, κάθε είδους βία παύει απότομα και ολοκληρωτικά, όλοι ζουν με απόλυτη αίσθηση εκπλήρωσης και ευτυχίας. Όλοι εκτός από την Κάρολ, που νιώθει οργή για το ότι της επιβλήθηκε η ευτυχία χωρίς να έχει δικαίωμα επιλογής, χωρίς το αγαθό της ατομικότητας. Επιθυμεί με μανία να αναστρέψει την υπάρχουσα κατάσταση και να υπερασπιστεί το δικαίωμά της στη μιζέρια αλλά και την ελευθερία (ή την ψευδαίσθηση αυτής;).

Έτσι, ο Γκίλιγκαν στήνει ένα αλληγορικό σκηνικό ανοιχτό σε κάθε είδους ερμηνεία. Ο κάθε θεατής μπορεί να γεμίσει τα κενά ανάλογα με τα πιστεύω του: είναι μια σάτιρα για τα ολοκληρωτικά καθεστώτα κάθε είδους που δεν αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως ανεξάρτητα άτομα αλλά ως εξαρτήματα ενός συνόλου, ή μήπως είναι μια σάτιρα στην αέναη ροπή των ανθρώπων προς την αυτοκαταστροφή, στη διαρκή τους εναντίωση προς την πρόοδο, τον διακαή τους πόθο να δείξουν ότι πάνε κόντρα στο ρεύμα, έστω κι αν αυτό τους κάνει ευάλωτους σε κάθε είδους δημαγωγούς; Ή μήπως είναι απλά μια παραβολή γύρω από την υπάρχουσα πολιτική πραγματικότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο τίτλος προκύπτει από το “E pluribus unum”, την επιγραφή στα λατινικά που αναγραφόταν στη σφραγίδα των ΗΠΑ καθώς και στα παλιά νομίσματα (και συμβόλιζε τη δημιουργία ενός έθνους από πολλές πολιτείες), για να αντικατασταθεί αργότερα από το In God We Trust. Ίσως όμως να επιλέξει κάποιος μια πιο αρχέτυπη εκδοχή: την Κάρολ σαν τον Οιδίποδα μιας νέας εποχής, τον άνθρωπο που επιλέγει με κάθε κόστος να αναζητήσει αυτό που νομίζει ότι είναι η αλήθεια όπου κι αν αυτό οδηγεί. Αυτή είναι και η πιο ευγενής ερμηνεία που εξυψώνει τις αρετές της ανθρώπινης φύσης.

Σημασία όμως δεν έχει ποια ερμηνεία ισχύει ή ποια ο καθένας επιλέγει. Σημασία έχει που ο Γκίλιγκαν το αφήνει ανοιχτό, ουσιαστικά κλείνοντας ειρωνικά το μάτι στον θεατή. Είναι σαν να υπονοεί ότι ο κάθε ένας τελικά θα δει αυτό που θέλει να δει, θα κολλήσει τα κομμάτια του παζλ με τον τρόπο που έχει προαποφασίσει, έστω κι αν αυτά δεν ταιριάζουν.

[embedded content]

Adblock test (Why?)

Πηγή: elculture

Σχετικά άρθρα

• Unique Post

Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Τελευταία νέα

Σχολιάστε το άρθρο