Ο Αλέξανδρος Βάρθης μιλάει για την ομάδα The Young Quill και τις δύο παραστάσεις της στο Θέατρο Μπέλλος

22/12/2025 - 01:14

Ο Αλέξανδρος Βάρθης ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών που δεν επαναπαύονται και κοπιάζουν. Τόσο θεατρικά όσο και τηλεοπτικά χτίζει την προσωπική του διαδρομή σταθερά, μεθοδικά και δίχως θόρυβο. Εύκολα «επί το έργον» μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τον Αλέξανδρο Βάρθη καλό ηθοποιό, μα συνομιλώντας μαζί του θα προσθέσω και ότι είναι ένας ζεστός άνθρωπος με αίσθηση του χιούμορ και δομημένη σκέψη. Φέτος θεατρικά συμμετέχει σε δύο παραγωγές του Θεάτρου Μπέλλος με την ομάδα που ανήκει, τους The Young Quill. Τη νέα παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» σε κείμενο Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου και Βίβιαν Στεργίου και σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Και την παράσταση «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα» του Ματέι Βίζνιεκ σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου, η οποία παίζεται για τρίτη χρονιά.

Μόνο τα Δευτερότριτα δεν παίζει στο Θέατρο Μπέλλος, αν και βρίσκεται στον χώρο γιατί όλο και κάτι προκύπτει, αφού η ομάδα διαχειρίζεται αυτό το ιστορικό θέατρο στην περιοχή της Πλάκας, στην Κέκροπος 1 που δημιούργησε ο ηθοποιός Γιώργος Μπέλλος το 1977. Ένας θεατρικός χώρος μικρός ζεστός που πάντα φιλοξενούσε σύγχρονα έργα στο ρεπερτόριο του από τότε που ήταν του Γιώργου Μπέλλου το θεατρικό σπίτι και μπήκε στον χάρτη των θεατρόφιλων. Στο παρόν έχει πάρει μια νέα δημιουργική πνοή κι εκεί λίγο πριν την παράσταση συνομίλησα μαζί του και τον γνώρισα καλύτερα κι αυτόν και την ομάδα The Young Quill και μιλήσαμε για τις δυο παραγωγές τους.

Αλέξανδρε, τι το πολύ ιστορικό φέρει το Θέατρο Μπέλλος πέραν του ότι είναι στην Πλάκα και ότι είναι το θέατρο του Μπέλλου;

Δεν ξέρω αν είναι ιστορικό, αν γίνει δεν θα είναι στόχος, αν προκύψει δηλαδή, κάποια ιστορικότητα. Αυτό που έχει σίγουρα τουλάχιστον, έτσι όπως το βλέπω, είναι μια παρέα ανθρώπων που δουλεύουν, συνεργάζονται και συνεννοούνται πολύ ωραία μαζί, που όλα αυτά για το θέατρο είναι πολύ σημαντικά συστατικά. Που προσπαθούν να κάνουν αυτό που αγαπούν, αυτό που τους αρέσει, αυτό που θέλουν να δοκιμάσουν και χωρίς να είναι απαραίτητα στόχος, έχει προκύψει ως ανάγκη κάθε χρονιά να είναι εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη.

Η παράσταση «Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα», που έχει και μεγάλο τίτλο πάει για τρίτη χρονιά. Τι συμβαίνει κι έρχεται ο κόσμος και το βλέπει, πάει να πει ότι κάτι καλό γίνεται.

Είμαστε στην τρίτη ισχύει, αυτό κάτι μπορεί να σημαίνει. Κοίταξε, αυτή η παράσταση έτσι όπως χτίστηκε, έτσι όπως δημιουργήθηκε και από εμάς και από την Αικατερίνη Παπαγεωργίου που το σκηνοθέτησε και από όλους τους συντελεστές γύρω γύρω, με όλα τα συστατικά που σου προείπα. Από τις πρόβες έλεγα και στην Αικατερίνη ότι αυτή την παράσταση δεν έχεις  να την φοβάσαι. Μου ήταν ξεκάθαρο ότι θα πάει πάρα πολύ καλά. Εντάξει, σίγουρα το ότι πηγαίνει για τρίτη χρονιά και ότι είμαστε συνεχόμενα sold out και θα ανοίξουμε μάλλον και άλλες παραστάσεις εκεί που λέγαμε ότι θα τη σταματήσουμε και μάλλον θα πάει όλη τη χρονιά τελικά. Εμάς τώρα η αγωνία μας με έναν τρόπο είναι η καινούρια μας παράσταση, γιατί τώρα πια την ξέρουμε την «πρόοδο» (Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα). Την έχουμε συνηθίσει και μας φαίνεται φυσικό να πηγαίνει καλά. Είναι μια παράσταση που την αγαπάμε πάρα πολύ και κάθε φορά που συναντιόμαστε και οι πέντε ηθοποιοί για να παίξουμε υπάρχει κάτι που το συναντάς σπάνια. Υπάρχει μια σύμπνοια και μια συνενοχή. Πολύ ιδιαίτερη, γιατί το έργο από μόνο του είναι και πολύ σκληρό κιόλας. Το έργο μιλάει για νεκρούς και δύο γονείς που ψάχνουν να βρουν τα απομεινάρια του παιδιού τους. Οπότε αυτή η συνενοχή έχει μέσα της όλο αυτό το βάρος που μπορεί να κουβαλάνε αυτοί οι άνθρωποι, αλλά και ένα φοβερό παιχνίδισμα. Κάθε σκηνή έχει και κάτι εντελώς διαφορετικό από την προηγούμενη, επειδή μπαίνουν και πολλοί χαρακτήρες μέσα σε αυτή την ιστορία. Γυαλίζουν τα μάτια μας, σαν παιδιά που είναι έτοιμα να παίξουν με τα παιχνίδια τους, λίγο πριν την παράσταση.

Η συγκεκριμένη παράσταση είναι και πολιτικό παιχνίδι.

Είναι απόλυτα, δεν το συζητάω.

Οπότε λογικό να γυαλίζουν τα μάτια σας, γιατί πάντα κάτι καλό προσφέρει στην κοινωνία ένα πολιτικό έργο.

Ο Ματέι Βίζνιεκ με αυτό το έργο, έχει γράψει κι άλλα που επίσης έχουν πολλή πολιτική υφή και πολιτικό χαρακτήρα, αλλά δεν ξέρω το συγκεκριμένο δυστυχώς, είναι για κάποιο λόγο πάντοτε επίκαιρο, γιατί συμβαίνουν συνεχώς πόλεμοι δίπλα μας… παραδίπλα μας. Και πόσοι άλλοι πόλεμοι συμβαίνουν αυτή τη στιγμή σε αυτό τον πλανήτη που ούτε καν έχουμε ακούσει εμείς, απλώς γιατί είναι λίγο πιο μακριά μας. Αλλά είναι πράγματα που έχουμε ακούσει από τους παππούδες μας, από ανθρώπους που έχουν ζήσει πόλεμο ή από ανθρώπους που έχουν έρθει εδώ για να γλιτώσουν από έναν πόλεμο. Οπότε είναι φοβερά επίκαιρο έργο δυστυχώς, ξαναλέω, μακάρι να μην γινόταν κανένας πόλεμος και αυτή η παράσταση να έχει μουσειακό χαρακτήρα, να μην χρειαζόταν να υπενθυμίζουμε στον κόσμο μέσω του Βίζνιεκ και της συγκεκριμένης παράστασης ότι αυτό είναι μια καθημερινότητα.

Αυτό το έργο αναφέρεται και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στον πόλεμο.

Και το φοβερό που έμαθα πριν 2 – 3 εβδομάδες, είναι ότι για τον συγκεκριμένο πόλεμο βγήκε μια πάρα πολύ σημαντική είδηση. Αυτό έγινε στην Ιταλία μετά από μια μακρά έρευνα ότι πήγαιναν εκεί κυρίως Ευρωπαίοι από τη Δυτική Ευρώπη: Γάλλοι, Γερμανοί, Βρετανοί αλλά και Αμερικανοί και πλήρωναν ένα συγκεκριμένο ποσό, αρκετά χρήματα για να κάνουν παρέα στους ελεύθερους σκοπευτές και να σκοτώσουν ανθρώπους.

Α, αυτό κάτι πήρε το αυτί μου ότι συμβαίνει και τώρα σε κάτι άλλους πολέμους που τρέχουνε στην Ευρώπη.

Είμαι σίγουρος ότι συμβαίνει σε πολλούς πολέμους. Δεν έχει συμβεί μόνο εκεί και υπήρχε και «ταρίφα» για το ποιον θα σκότωνες. Όσο πιο νέος, τόσο περισσότερα χρήματα.

Σαν να ζούμε σε μια τραγική ειρωνεία με στοιχεία μαύρης κωμωδίας αυτό το παρόν μας. Μαύρη κωμωδία και το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» που είναι η επίσημη παραγωγή σας για φέτος.

Δεν είναι ακριβώς μία μαύρη κωμωδία. Δεν μπορώ να το εντάξω σε συγκεκριμένο είδος, γιατί έχει τόσα πολλά πράγματα μέσα, θα το χαρακτήριζα ως κοινωνικό έργο του 2025. Ο Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος και η Βίβιαν Στεργίου έχουν κάνει όλη αυτή τη δουλειά, αλλά έχουν βασιστεί σε αυτοσχεδιασμούς δικούς μας. Τις θεματικές αυτών των αυτοσχεδιασμών τις είχαν βρει ο Κωνσταντίνος με τη Βίβιαν μαζί με την Αικατερίνη Παπαγεωργίου. Δηλαδή, είναι μια συλλογική δουλειά, έχουμε πάρα πολλά δικά μας κομμάτια. Τα λόγια που λέγονται στην παράσταση σε ένα μεγάλο βαθμό είναι δικά μας, γιατί έγινε μαγνητοσκόπηση από όλους τους αυτοσχεδιασμούς μας. Αυτό το υλικό το πήραν οι συγγραφείς κι από εκεί έγραψαν τα κείμενα, αλλά ουσιαστικά οι θεματικές είναι από τον Κωνσταντίνο, τη Βίβιαν και την Αικατερίνη.

Το Σεξ – Βία – Εξουσία – Πίστη – Αγάπη, συνοδεύει τον τίτλο. Διακρίνω μια αγάπη για τους μεγάλους τίτλους στην ομάδα σας.

(γελώντας) Αυτό έχουμε συνειδητοποιήσει κι εμείς. Μάλλον πρέπει να γίνουμε λίγο πιο λακωνικοί τις επόμενες χρονιές.

Το όνομα της ομάδας σας απ’ την άλλη είναι πολύ λιτό, The Young Quill.

Η νονά και δημιουργός της ομάδας είναι η Αικατερίνη Παπαγεωργίου που δημιούργησε αυτή την ομάδα ενώ βρισκόταν στην Αγγλία.

Οπότε υπάρχει μια σαιξπηρική επιρροή.

Υπάρχει, πράγματι, ερχόμενη στην Ελλάδα προσπάθησε και εκείνη να βρει ανθρώπους με τους οποίους θα συνεργαστεί και εμείς ουσιαστικά βρεθήκαμε εντελώς τυχαία. Βρεθήκαμε ο ένας μπροστά στον άλλον χωρίς να έχουμε καμία σχέση πριν. Στη δική μου περίπτωση είχα κλείσει να παίξω σε μια παράσταση ενός παραγωγού. Τελικά για κάποιο λόγο δεν έγινε και ο συγκεκριμένος παραγωγός μου είπε μην ανησυχείς, εγώ έχω άλλες δύο – τρεις παραγωγές που ετοιμάζω, δεν θα μείνεις χωρίς δουλειά. Μέσα σε αυτές ήταν και η παράσταση «Οι Αστερισμοί» που θα έκανε η Αικατερίνη Παπαγεωργίου, που εγώ δεν την είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου. Το φοβερό είναι ότι εγώ στο πρώτο ραντεβού που έκανα με την Αικατερίνη της είπα ακριβώς αυτό που θα σου πω τώρα. «Εμένα δεν μ’ αρέσει να με επιβάλλει κάποιος. Αν θέλεις να κάνεις την παράσταση αυτή με κάποιον άλλον και την έχεις φανταστεί με κάποιον άλλον, επειδή εγώ διάβασα το κείμενο και μου άρεσε. Κανένα πρόβλημα. Δεν υπάρχει κανένα θέμα. Κάνε ό,τι νομίζεις. Είναι δική σου παράσταση. Δεν θα έρθουν φυτευτοί άλλοι άνθρωποι … επειδή έτσι». Και μου είπε η Κατερίνα, «Όχι, δεν σκεφτόμουν κάποιον για τον ρόλο, εσένα σε έχω δει να δουλεύεις, πάμε». Σε αυτή την παραγωγή λοιπόν, εμείς ψάχνοντας με την Αικατερίνη να βρούμε ηθοποιό είχαμε βρει μία άλλη συνάδελφο, η οποία είχε ένα πρόβλημα υγείας. Ξεκινήσαμε τις πρόβες και αυτή η συνάδελφος δεν μπόρεσε να συνεχίσει οπότε έτσι βρήκαμε την Ελίζα Σκολίδη. Με την οποία επίσης δεν είχαμε δουλέψει μαζί.

Και έτσι δημιουργήθηκε αυτός ο πυρήνας.

Ναι, η Αικατερίνη ήδη ήξερε τον Φάνη Μιλλεούνη που ήταν ήδη στην ομάδα. Είχε κάνει μία παράσταση και με τον Τάσο Λέκκα, ο οποίος ήταν αυτός που πρότεινε την Ελίζα Σκολίδη, που είχανε παίξει μαζί σε μία παράσταση και έτσι ξαφνικά ήρθαν όλα τα κομμάτια του παζλ, κάπως και έδεσαν. Μετά από ούτε ενάμιση χρόνο συνεργασίας κάτσαμε όλοι μαζί, μας είπε η Αικατερίνη «κοιτάξτε να δείτε, υπάρχει αυτή η ομάδα και εγώ υπό τη σκέπη αυτής της ομάδας θέλω να κάνω πράγματα και είναι σαν να ήσασταν από πάντα εκεί. Θέλετε απλώς να το επισημοποιήσουμε;». Και έτσι και έγινε και συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Στην ομάδα φυσικά ανήκει και η Χρυσηίδα Λιατζιβίρη που είναι η ήρεμη δύναμη. Επειδή είναι η χορογράφος μας, μας βοηθάει να περπατήσουμε και να κινηθούμε σαν να είμαστε μωρά και καλά κάνει. Και να χτίσουμε μέσω της κίνησης όλους αυτούς τους 30 ρόλους που υπάρχουν στη συγκεκριμένη παράσταση για την οποία συζητάμε τώρα. Η Χρυσηίδα έρχεται με μια ηρεμία και ένα καθαρό μυαλό σαν να μην είναι στην πρόβα, αλλά το λέω με την καλύτερη των εννοιών, σαν να είναι ένα τρίτο μάτι, ένας αγνός θεατής που έρχεται και μας βλέπει πρώτη φορά. Και είναι τόσο καθησυχαστικό αυτό το πράγμα, γιατί είναι πια και επιβεβαιωμένο ότι ισχύει.

Έχετε αποκτήσει και το σπίτι σας στο θέατρο Μπέλλος, πιστεύεις ότι την περίοδο που ζούμε καλλιτεχνικά οι μονάδες δεν επιβιώνουν εύκολα και καλό είναι να δημιουργούνται ομάδες;

Εξαρτάται. Δεν είμαι ούτε αποκλειστικά υπέρ της ομάδας, ούτε υπέρ της μονάδας. Έχει να κάνει με τη συνθήκη πάντοτε. Δηλαδή θυμάμαι μέσα στην κρίση, όπου εγώ ανδρώθηκα θεατρικά, όπου έπρεπε να κάνουμε 17 δουλειές ο καθένας για να παίρνουμε έναν βασικό μισθό. Τότε, επειδή υπήρχαν πάρα πολλές ομάδες πριν, όλες αυτές για να καταφέρνουν να επιβιώσουν έπρεπε να συμπτυχθούν. Έπρεπε να «παντρευτούν» μεταξύ τους και σε πολλές περιπτώσεις έτσι έγινε. Οπότε εγώ προσπαθώ να βρω το καλό μέσα σε όλο αυτό που ζούσαμε, μέσα στην οικονομική κρίση, ας πούμε το 2014, το 2013. Και το καλό σε αυτό είναι ότι έχω μια ωραία ιδέα, εγώ που είμαι μια ομάδα, μια ωραία ιδέα εσύ που είσαι μια άλλη ομάδα ενωνόμαστε εξ ανάγκης, αλλά αυτές οι δυο ιδέες ενώνονται και αυτές. Οπότε δημιουργούνται καλά και όμορφα πράγματα. Τώρα σε σχέση με τις μονάδες έχει να κάνει και με τον καθένα πώς θέλει να ορίσει τον εαυτό του ανά πάσα στιγμή. Αλλά εμείς εδώ έχουμε βρει σπιτικό, δεν ξέρω πώς να το πω πιο γλυκά. Έχουμε βρει μια εστία.

Τώρα σε ατομικό επίπεδο στην παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» τι απολαμβάνεις;

Προσωπικά μου αρέσει ο φρενήρης ρυθμός που έχει. Μ’ αρέσει πάρα πολύ το ότι μέσα σε μία παράσταση η οποία διαρκεί δύο ώρες και ένα τέταρτο, δυόμιση μαζί με το διάλειμμα, εμείς ξεκινώντας την παράσταση δεν καταλαβαίνουμε πώς περνάει η ώρα, γιατί έχουμε ο καθένας να κάνει πάρα πολλά πράγματα πέρα από τους ρόλους. Έχουμε να βοηθήσουμε σε όλες τις αλλαγές των σκηνικών, σε χίλια δύο πράγματα πίσω και πάνω στη σκηνή και αυτό που μου αρέσει είναι ότι έχουμε δημιουργήσει έναν κώδικα και αυτό απολαμβάνω, στον οποίο είμαστε τόσο ασφαλείς σε αυτόν που δεν προλαβαίνουμε να σκεφτούμε. Δεν μπαίνει κανένας από εμάς στη διαδικασία τού -αυτό που ακούγεται πολλές φορές, για τους ηθοποιούς-  τώρα πρέπει να κάτσω να συγκεντρωθώ για να είναι πολύ συγκεκριμένα αυτά που θα κάνω. Είναι πολύ συγκεκριμένα γιατί τα έχουμε κάνει πάρα πολλές φορές πρόβα και ακόμα και αν κάτι δεν πάει καλά, που ανθρώπινο είναι, συμβαίνει, δεν θα το καταλάβει κανείς από το κοινό. Γιατί μεταξύ μας γνωριζόμαστε τόσο καλά που νιώθουμε απόλυτα ασφαλείς μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο.

Να τα καλά της ομάδας.

Ναι, φυσικά δεν το συζητάμε. Η συνεννόηση γίνεται σε κλάσματα δευτερολέπτων πια, είναι τόσο άμεση. Και επειδή είναι όλο αυτό το περιβάλλον φοβερά ασφαλές, μπορεί να γίνει απόλυτα δημιουργικό. Είτε αυτό έχει να κάνει με την πρόβα, είτε έχει να κάνει με την παράσταση αυτή καθαυτή, κάθε βράδυ δηλαδή.

Για μένα το αβαντάζ κιόλας αυτής της παράστασης είναι ότι τη δημιουργήσατε εσείς. Άρα είναι κομμάτια της δικής σας ψυχοσύνθεσης…

 …και βιωμάτων…

…τα οποία μεταποιούνται, οπότε δεν υφίσταται λάθος ή σωστό. Είναι η συνθήκη δεδομένη.

Σίγουρα απλώς πρέπει να ακολουθούμε έναν συγκεκριμένο κανόνα.

Τη σκηνοθεσία, ας πούμε.

Πέρα απ’ τη σκηνοθεσία, είναι όλα τα προσυνεννοημένα πράγματα με ελάχιστο περιθώριο αυτοσχεδιασμού. Υπάρχουν πολλοί θεατές που μας ρωτούν αν αυτοσχεδιάζουμε επί σκηνής στη συγκεκριμένη παράσταση και η απάντηση είναι όχι. Πρέπει να φαίνεται ότι είναι τωρινό, ότι τώρα γεννιέται όλο αυτό και αυτό δίνει την αίσθηση του αυτοσχεδιασμού.

Ο θεατής πολλές φορές απολαμβάνει ακόμα και το λάθος, αρκεί να νιώθει ότι γίνεται εκείνη τη στιγμή οπότε είναι και ζητούμενο αυτό στο θέατρο, νομίζω είναι μέσα στη μαγεία του το να νιώθει ο θεατής ότι γίνεται κάτι εκείνη την ώρα.

Ότι κάτι συμβαίνει τώρα.

Στο «Η λέξη πρόοδος από το στόμα της μητέρας μου ηχούσε φάλτσα», τι απολαμβάνεις;

Την πρώτη χρονιά απόλαυσα άλλο πράγμα, τη δεύτερη διαφορετικό και τώρα την τρίτη επειδή έχει έρθει αυτή η ηρεμία του, που πάντοτε υπάρχει ενδόμυχα σε έναν ηθοποιό ή έναν θίασο της αποδοχής του κοινού και κάπως αυτό το έχουμε πάρει πια… το έχουμε μαζί μας. Τώρα πια αυτό που απολαμβάνω, το οποίο μπορεί να ακουστεί εντελώς ηθοποιίστικο και είναι -δεν ξέρω πόσο κατανοητό θα είναι σε έναν αναγνώστη για να μπορέσει να το κατανοήσει – είναι ότι εγώ εξερευνώ κάθε φορά που κάνουμε αυτή την παράσταση τα όρια του πλαισίου. Το ξέρω ότι μπορώ να πάω από κει μέχρι εκεί υποκριτικά και είναι σαν να τεστάρω τον εαυτό μου κάθε φορά, όντας μέσα φυσικά στο πλαίσιο το οποίο έχει τεθεί από πριν. Όχι να αρχίσω να πειραματίζομαι και να λέω άλλα δικά μου ή να κάνω κάτι άλλο που δεν είναι συνεννοημένο. Αυτό είναι πολύ λεπτή γραμμή, αλλά για μένα δεν υπάρχει καλύτερο σχολείο για έναν ηθοποιό από το να μπορέσει να αναπαράξει το ίδιο πράγμα κάθε φορά, με ελάχιστες διαφορές που όμως κάνουν και αυτές από μόνες τους κάτι άλλο για να είναι κάτι καινούργιο. Είναι αυτό που λέγαμε πριν, το να φαίνεται ότι συμβαίνει κάτι λάθος, ενώ δεν ήταν ποτέ λάθος. Να κάνεις το κοινό να πιστεύει ότι κάτι γεννιέται εκείνη τη στιγμή. Αυτό είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να εκτελέσει ένας ηθοποιός σε μία οποιαδήποτε παράσταση.

Και ειδικά όταν παίζεις σε αυτή τρία χρόνια, κάτι πρέπει να βρεις, κάτι το καινούργιο κάθε φορά.

Ουσιαστικά αυτή η διαδρομή που σου περιέγραψα είναι μία εντελώς προσωπική εσωτερική διαδρομή. Ψάχνεις να βρεις κάτι που με έναν τρόπο να μοιάζει με αυτό που σε μετακίνησε όταν διαβάσεις ή όταν πρώτη φορά έπαιξες αυτό το κείμενο για να μην είναι μια μπαγιάτικη αναπαραγωγή.

Υπάρχει κάποια φράση σ’ αυτή την παράσταση που θεωρείς ότι σε δίδαξε κάτι;

Κοίταξε, είναι νομίζω μια φράση που λέει η Μάνια Παπαδημητρίου ως μάνα ενός παιδιού που έχει πεθάνει στον πόλεμο: «Ευτυχισμένη είναι η μάνα που ξέρει πού είναι θαμμένο το παιδί της».

Σκληρή αλήθεια.

Και το λέω όντας γονιός πια όπου ξέρεις μπορώ να καταλάβω και δυο – τρία πράγματα παραπάνω και από αυτά που μου έλεγαν η μάνα μου κι ο πατέρας μου, όταν ήμουν μικρός και δεν τα καταλάβαινα. Δεν υπάρχει πιο σκληρό πράγμα από αυτό. Είμαι σίγουρος ότι δεν υπάρχει.

Και από το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» μια φράση που πιστεύεις ότι διδάσκει, προβληματίζει.

Ξέρεις τι, έχει να κάνει με το πλαίσιο στη συγκεκριμένη φάση, δηλαδή εμένα μ’ αρέσει πάρα πολύ και απολαμβάνω θα πω μια δικιά μου φράση, όχι ψωνίστικα, απλώς είναι αυτό που μου έρχεται στο μυαλό. Κάνω έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο και απολαμβάνω πάρα πολύ όταν εκείνος προσπαθεί να αναπαράξει μια φράση από τον Ηλίθιο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι που λέει ότι «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», αλλά είναι όλο το πλαίσιο τόσο λάθος γύρω γύρω που φαίνεται πόσο υποκριτικό είναι αυτό. Πόσο ψέματα το λέει και το λέει απλώς για να χαϊδέψει αυτιά.

Άρα και το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» έχει την πολιτική του χροιά.

Καλά, δεν γινόταν να μην ασχοληθούμε με την πολιτική. Απλώς δεν γίνεται.

Τελικά το θέατρο άμα θέλει να είναι ζωντανό αυτή την περίοδο, ειδικά με αυτά όλα που ζούμε, είναι μονόδρομος το να μην σφυρίζουμε ανέμελα.

Πολιτικό θέατρο για μένα τουλάχιστον, είναι το θέατρο που ασχολείται με τον άνθρωπο έτσι κι αλλιώς. Από κει και μετά έχει να κάνει με την όποια διαχείριση του κάθε σκηνοθέτη και ηθοποιού, του εκάστοτε δημιουργού δηλαδή. Από τη στιγμή που μιλάμε για τα ανθρώπινα και δεν μιλάμε για τα ανθρώπινα σε μια εποχή που δεν έχουμε ιδέα ποια ήταν αυτή, τύπου το 300 π.Χ ή το 250 π.Χ που έχουμε απλώς ένα πλαίσιο πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό μας, και οι άνθρωποι που θα έρθουν να δουν μια παράσταση για το σήμερα, ζουν στο σήμερα και εμείς μιλάμε για αυτά τα πράγματα, θα ήταν υποκρισία να μην υπάρχει το οποιοδήποτε πολιτικό σχόλιο.

Τι ζητά σήμερα το κοινό πιστεύεις από το θέατρο;

(γελώντας) Αν την ήξερα την απάντηση θα κάναμε μόνιμα επιτυχίες που θα παιζόντουσαν 5 και 10 χρόνια.

Ωραία τότε τι υποψιάζεσαι ότι ζητάει το κοινό;

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό, αλλά υποψιάζομαι πως θέλει κάτι γρήγορο λόγω της ταχύτητας της ζωής μας πια, αλλά όχι εύπεπτο. Δηλαδή να πάρει κάτι μαζί του που έστω και μισή ώρα, 2 ώρες ή μία μέρα μετά την παράσταση θα πει: κάτι αναγνώρισα τώρα εκεί. Κάτι που θα τον προβληματίσει σε αντίθεση με την ταχύτητα της πληροφορίας που έχουμε σήμερα, την οποία απλώς την κοιτάμε όπως είναι κάποια στόρι στο Instagram ή βιντεάκια στο ΤikΤok τα οποία τα έχουμε δει και μετά από 5 λεπτά δεν θυμόμαστε τι έχουμε δει.

Αλλά γεμίσαμε τον χρόνο μας τουλάχιστον. Είπαμε ότι κάναμε κάτι.

Γεμίσαμε τον χρόνο που δεν έχουμε. Αυτό είναι το αστείο. Γι’ αυτό και στην αρχή της κουβέντας μίλησα πολύ συνειδητά για τον ρυθμό και τον φρενήρη ρυθμό. Ότι υπάρχει ένας ταχύς ρυθμός στην παράσταση και έχει γίνει πολύ συνειδητά αυτό από την Αικατερίνη Παπαγεωργίου. Αλλά τα θέματα που θίγονται δεν είναι εύκολα και νομίζω ότι όποιος έρθει και δει την παράσταση, αναλόγως και τον χαρακτήρα του και τη διάθεσή του, σίγουρα κάτι θα πάρει. Αν το δει μια άλλη μέρα μπορεί να πάρει κάτι άλλο, αυτό έχει να κάνει με τον δέκτη. Εμείς ως πομποί δίνουμε αρκετό υλικό.

Έτσι για κλείσιμο, για την αποφόρτιση πες μου λίγο πώς είναι να τελειώνει η παράσταση και να περπατάς στην Πλάκα;

Να σου πω την αλήθεια δεν προλαβαίνω να την προσέξω. Ξέρεις, πότε την προσέχω; Την άνοιξη που έχει φύγει και ο μεγάλος όγκος δουλειάς. Επειδή έχω και γυρίσματα ταυτόχρονα για το Grand Hotel στον ΑΝΤ1 και δουλεύω συνήθως 15 – 17 ώρες τη μέρα. Μια καθημερινή σειρά, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό σε σχέση με τις ώρες εργασίας, με δεκάωρα γυρίσματα κάθε μέρα, όπου όταν έρχεται η άνοιξη και μυρίζουν οι νεραντζιές στην Πλάκα, τότε λέω τι ωραία που είναι εδώ πραγματικά, γιατί έρχεται μια αίσθηση, η οσμή συγκεκριμένα, την οποία την παραμελούμε πολλές φορές και σου θυμίζει πού βρίσκεσαι. Για μένα, νομίζω και για άλλους ανθρώπους, η οσμή είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Όταν μυρίζω τοστ θυμάμαι το νηπιαγωγείο, κάποιος άλλος μπορεί να μυρίσει κάτι και να του θυμίζει κάτι από την παιδική του ηλικία. Αυτή η μυρωδιά είναι σαν να σε ταξιδεύει στον χρόνο και εκεί καταλαβαίνω και το περιβάλλον που βρίσκομαι όλη τη χρονιά ουσιαστικά και λέω τι όμορφα, μακάρι να ήταν έτσι όλη η Αθήνα.

Info παραστάσεων:

Adblock test (Why?)

Πηγή: elculture

Σχετικά άρθρα

• Unique Post

Δημοσίευση από AutoPolis, Βρίσκεται στις κατηγορίες Τελευταία νέα

Σχολιάστε το άρθρο