Λ. Φωτοπούλου: «Μεγάλο δώρο για εμένα να υποδυθώ την Εκάβη -Επίκαιρη τραγωδία οι Τρωάδες»

Στη φετινή παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Τρωάδες» που θα παρουσιαστεί στις 31 Ιουλίου  και 1η Αυγούστου στην Επίδαυρο σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, η σπουδαία ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου δίνει ζωή στη συγκλονιστική μορφή της Εκάβης που συμβολίζει τον πόνο των ανθρώπων οι οποίοι βιώνουν τον πόλεμο, την απώλεια και την προσφυγιά.

Μιλώντας στον Αθήνα 984 και στην Έλενα Χατζηιωάννου, έκανε λόγο για ένα έργο που επιδιώκει να αγκαλιάσει κάθε θεατή,  χωρίς αποκλεισμούς. Άλλωστε, η  φετινή παράσταση αποτελεί μια ιδιαίτερη στιγμή για την ιστορία της Επιδαύρου, καθώς πρόκειται για την πρώτη αρχαία τραγωδία που παρουσιάζεται στο θέατρο με συμπεριληπτικό χαρακτήρα, με έναν μικτό θίασο ηθοποιών με και χωρίς αναπηρία.

Η Λυδία Φωτοπούλου, υπογράμμισε τη σημασία της πρωτοβουλίας ώστε η παράσταση να γίνει προσβάσιμη και σε θεατές με αισθητηριακές αναπηρίες, τόσο οπτικές όσο και ακουστικές, επιτρέποντας για πρώτη φορά σε ανθρώπους που μέχρι σήμερα δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν μια παράσταση στην Επίδαυρο.

Παράλληλα, στάθηκε ιδιαίτερα στην πρόκληση της ερμηνείας ενός τόσο εμβληματικού ρόλου αλλά και στη δύναμη  του θεάτρου να φωτίζει ζητήματα που εξακολουθούν να απασχολούν την ανθρωπότητα μέχρι σήμερα.

Μιλώντας για το διαχρονικό μήνυμα των «Τρωάδων», τόνισε πως η τραγωδία του Ευριπίδη παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ, καθώς -όπως είπε- ο πόλεμος και οι συνέπειές του εξακολουθούν να πληγώνουν την ανθρωπότητα.

Κλείνοντας, ξεχώρισε  φράσεις του έργου που θεωρεί ιδιαίτερα δυνατές, όπως :«Οι εχθροί δολοφονούν αθώα παιδιά», τη φράση που χαράζει η Εκάβη στον τάφο του Αστυάνακτα και το ότι «είμαστε όλοι κουκίδες σε έναν κόσμο που καταρρέει», ενώ ανέδειξε το διαχρονικό ερώτημα της ηρωίδας «έχει ποτέ ο πόλεμος λογική;»

«Ήταν για μένα ένα μεγάλο δώρο να υποδυθώ την Εκάβη»

«Δεν πίστευα ποτέ ότι θα είχα την ευκαιρία να συναντήσω  ξανά αυτό το έργο, αυτή τη φορά μέσα από τον ρόλο της Εκάβης. Όχι ότι δεν υπήρχε μέσα στο μυαλό μου πως είναι ένα έργο πολύ αγαπημένο, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να σου έρθει μια τέτοια ευκαιρία στη ζωή, δηλαδή να περάσεις στα νιάτα σου από την Κασσάνδρα και στην ώριμη πια ηλικία από την Εκάβη. Ήταν για μένα ένα μεγάλο δώρο».

«Θησαυρός εμπειρίας η συνεργασία με τους ηθοποιούς από την ομάδα Εν Δυνάμει»

«Η συνεργασία με τους ηθοποιούς από την ομάδα Εν Δυνάμει, αποτέλεσε μια πολύτιμη εμπειρία για όλους μας. Για εμάς που δεν είχαμε καθόλου τέτοιου είδους επαφή με συναδέλφους με αναπηρία, ήταν πραγματικά ένας θησαυρός εμπειρίας αυτό που ζήσαμε. Θα είναι πάρα πολύ συγκινητικό για όλους εμάς να γνωρίζουμε πως ανάμεσα στους θεατές θα βρίσκονται άνθρωποι που μέχρι σήμερα δεν είχαν τη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση στην Επίδαυρο».

«Επίκαιρη τραγωδία οι Τρωάδες»

«Οι Τρωάδες  είναι μια τραγωδία που σε όλες τις εποχές θα είναι επίκαιρη και δυστυχώς,  στις μέρες μας ακόμα περισσότερο. Όταν είχαμε παίξει τότε , το 1986 και το 1987 δεν ήταν το ίδιο. Τώρα πια βλέπεις τον πόλεμο να έχει έρθει μέσα στο σπίτι σου, από την τηλεόραση, από τα ΜΜΕ και είναι τραγικό να ξέρεις ότι πρέπει να καλείσαι να ερμηνεύσεις ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτές τις τεράστιες δύσκολες συνθήκες».

«Η δύναμη του θεάτρου»

«Η αξία του θεάτρου είναι ότι μπορεί να μιλήσει για θέματα πολύ μεγάλα με έναν τρόπο που αγγίζει την ανθρώπινη ψυχή και μπορεί να μας ευαισθητοποιήσει περισσότερο. Το να βλέπεις ότι εδώ και 2.500 χρόνια δεν έχει γίνει κάποια πρόοδος στο ανθρώπινο γένος ώστε να μπορέσει να συζητήσει και όχι να πολεμήσει, είναι συγκλονιστικό. Δυστυχώς ο πόλεμος είναι ”παρών” και η δυστυχία που αφήνει πίσω του συνεχίζει να υπάρχει. Το θέατρο έχει τη δύναμη να συγκινήσει, ίσως καμιά φορά περισσότερο και από μια είδηση που μεταδίδεται με έναν ψυχρό λόγο. Το θέατρο φέρνει αυτά τα γεγονότα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων και γι’ αυτό παραμένει τόσο σημαντικό».

«Αναδεικνύεται το θέμα της πατριαρχίας»

«Είμαστε πολύ ευαισθητοποιημένοι γύρω από όλο αυτό το θέμα του έργου. Μιλάμε για μια πατριαρχική κοινωνία, όπως είναι και σήμερα. Δεν νομίζω ότι έχουν αλλάξει πολλά. Απλώς είμαστε λίγο πιο υποψιασμένες πια οι γυναίκες για το τι συμβαίνει, αλλά δεν έχει γίνει κάποια φοβερή πρόοδος. Η Ελένη Ευθυμίου, η σκηνοθέτις μας, θέλει πάρα πολύ να αναδείξει  το θέμα της πατριαρχίας και να φωτίσει αυτές τις γυναίκες, που είναι ο άμαχος πληθυσμός, που μένουν πίσω και μετά τον πόλεμο οδηγούνται στην προσφυγιά. Το ενδιαφέρον είναι πώς μπορούν να διαχειριστούν όλη αυτή την κατάσταση, μέσα από μια πολύ έντονη γυναικεία ματιά πάνω στο έργο».