Εμανουέλ Σαλιντζέρ:«Το σινεμά είναι θάνατος και ζωή μαζί!»


23/07/2017 - 02:20

3  φωτογραφίες

Τέλη της δεκαετίας του 1930, Παρίσι. Η Κέιτ και η Λόρα Μπάρλοου είναι αδερφές και διάσημα μέντιουμ. Εχουν μόλις ολοκληρώσει την περιοδεία τους και είναι αρκετά γνωστές, τόσο ώστε να γοητέψουν τελικά έναν πανίσχυρο γάλλο παραγωγό, ο οποίος τις προσλαμβάνει για μια πολύ φιλόδοξη ταινία. Ολα αυτά χωρίς κανείς τους να μπορεί να φανταστεί τι πρόκειται οσονούπω να συμβεί στην ταραγμένη Ευρώπη.

Η παραπάνω σύνοψη είναι το πλαίσιο το οποίο διαμορφώνει την ιστορία της ταινίας «Πλανητάριο» που σκηνοθέτησε η Ρεμπέκα Ζλοτόφσκι και πρόκειται να δούμε στις αίθουσες μέσα στον Αύγουστο. Αν και εμπνευσμένη από αληθινά πρόσωπα και γεγονότα, η σκηνοθέτρια έφτιαξε ένα προϊόν μυθοπλασίας που αναμειγνύει μεγάλα θέματα όπως ο πνευματισμός, ο ιουδαϊσμός και τελικά ο κόσμος του ίδιου του κινηματογράφου.


Ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας

Τις δύο αδελφές υποδύονται η Νάταλι Πόρτμαν και η Λίλι Ρόουζ Ντεπ (κόρη του Τζόνι Ντεπ), ενώ ο κεντρικός ανδρικός χαρακτήρας του παραγωγού (και του πιο ενδιαφέροντος προσώπου της ταινίας) βρίσκεται στα χέρια του θαυμάσιου, εκφραστικότατου Εμανουέλ Σαλιντζέρ, τον οποίο συναντήσαμε «χαπακωμένο» (λόγω μιας πολύ βαριάς γρίπης που τον ταλαιπωρούσε) στο ξενοδοχείο Grand hotel Intercontinental κατά τη διάρκεια του τελευταίου φεστιβάλ προώθησης γαλλικού κινηματογράφου που διοργάνωσε η Unifrance στο Παρίσι.

«Η Ρεμπέκα Ζολοτόφσκι ήθελε να κάνει μια ταινία γύρω από τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο» μας είπε ο Σαλιντζέρ. «Είχε ήδη μάθει για τις αδελφές Φοξ. Κάποιος της ανέφερε αυτόν τον άνθρωπο, τον Μπερνάρ Νατάν, έναν γάλλο παραγωγό που εθεωρείτο πολύ σημαντικός πριν από τον πόλεμο».

Πράγματι, ο Μπερνάρ Νατάν, που στην ταινία μετονομάζεται σε Αντρέ Κορμπέν (στα Γίντις σημαίνει «αυτός που θυσιάζεται»), αποδεικνύεται τελικά ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας του «Πλανηταρίου». «Πρόκειται για τον ιθύνοντα νου πίσω από τα θρυλικά στούντιο της Pathe που δημιούργησε και διηύθυνε όταν αγόρασε την Pathe Cinema το 1929» είπε ο Σαλιντζέρ. «To πρόβλημα ήταν ότι παρότι γάλλος υπήκοος, η ρουμανοεβραϊκή καταγωγή του υπήρξε το τέλειο άλλοθι για να γίνει το θύμα της αντισημιτικής καμπάνιας που εκείνη την εποχή επικρατούσε στη Γαλλία».

Οταν όμως η Pathe κήρυξε πτώχευση το 1935, ο Νατάν κατηγορήθηκε αμέσως για απάτη και μπήκε στη φυλακή χάνοντας τη γαλλική υπηκοότητα. Οταν βγήκε από τη φυλακή οι Γερμανοί είχαν ήδη εισβάλει στη Γαλλία και ως άπατρις ήταν ένας από τους πρώτους που στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Κατέληξε στο Αουσβιτς. «Αυτός ο άνθρωπος είχε σχεδόν ξεχαστεί και αυτό ήταν πολύ παράξενο» είπε ο Σαλιντζέρ. «Η Ρεμπέκα φαντάστηκε τη συνάντησή του με τις αδελφές και έτσι δημιουργήθηκε η ιστορία της ταινίας».

Σημαντικός για την ιστορία

Ο Εμανουέλ Σαλιντζέρ δεν έκανε μεγάλη έρευνα πάνω στον Μπερνάρ Νατάν. «Δεν υπάρχουν  πολλά στοιχεία αλλά και πάλι το σενάριο μιλάει για πολλά θέματα, επομένως ένιωσα ότι είναι σημαντικός για την ιστορία χωρίς να χρειαστεί να μπούμε σε περισσότερες βιογραφικές λεπτομέρειες». Το εβραϊκό στοιχείο της ιστορίας εμφανίζεται προς το τέλος της ταινίας, είναι το μυστικό που καταδιώκει τον Νατάν/Κορμπέν. Ωστόσο, αυτό ακριβώς το στοιχείο αναπτύσσεται το λιγότερο στο «Πλανητάριο». «Ορισμένες φορές πρέπει να κρύβεις πράγματα χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος» είπε ο ηθοποιός.

Εξίσου ενδιαφέρον στοιχείο του «Πλανηταρίου» όμως είναι ότι μιλάει για τα πρώτα βήματα του ομιλούντος κινηματογράφου στη Γαλλία, όταν τα πράγματα λειτουργούσαν πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι σήμερα. Ρωτώ τον Σαλιντζέρ αν ως επαγγελματίας ηθοποιός, σεναριογράφος και ενίοτε σκηνοθέτης θα ήθελε να είναι μέλος εκείνης της εποχής. Η απάντησή του είναι «όσο μεγαλώνεις σκέφτεσαι ότι όσο πιο πίσω πηγαίνεις τόσο καλύτερα ήταν. Iσως η γέννηση του σινεμά να ήταν πιο περιπετειώδης απ’ ό,τι σήμερα. Δεν ξέρω. Από την άλλη μεριά, το σινεμά έχει να κάνει με τον θάνατο, όπως και με τη ζωή. Οταν κινηματογραφείς κάτι που κάποια στιγμή θα πεθάνει του δίνεις αιώνια ζωή. Ο Ζαν Κοκτό είχε πει ότι το σινεμά είναι θάνατος εν ώρα εργασίας, μια φράση που επανέλαβαν αργότερα ο Αντρέ Μπαζόν, ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ και άλλοι. Για παράδειγμα μου αρέσει πολύ ο Τζέιμς Μέισον. Αλλά είναι νεκρός! Ομως χάρη στις ταινίες του μπορώ να εμπνευστώ βλέποντάς τον!».

Σύμφωνα με τον ως τώρα προγραμματισμό, η ταινία «Πλανητάριο» θα προβάλλεται στις αίθουσες από τις 17 Αυγούστου. Διανομή: Seven.

Let’s block ads! (Why?)

Πηγή: Tovima


Σχετικά άρθρα

  • Unique Post

Δημοσίευση από , Βρίσκεται στις κατηγορίες Πολιτισμός και Ψυχαγωγία

Σχολιάστε το άρθρο

*



Εγγραφείτε στο Ενημερωτικό μας δελτίο

Τηλεβόας

The fly will eat iron and the mosquito steel

Γκαλερί

Σχεδιασμός από MOD creative studio